Ruhengeri

Hey!

Op advies iets kortere posts, maar met een iets kortere interval.
Gisteren ben ik dus naar Ruhengeri gegaan, de drie vulkanen in het noorden van Rwanda. Ruhengeri is de tweede of derde stad van Rwanda, maar lijkt totaal niet op Kigali. De stad is veel dorpser ingericht en de mentaliteit naar buitenlanders is berucht. De dorpse uitstraling merk je aan de primitievere wegen, wel asfalt maar slechter onderhouden en minder goed nagedacht over de afvoer van water (met de regen hier... serious issues). Bovendien zijn er veeeel minder billboards en auto's, mensen lopen wat vaker op blote voeten (in Kigali heeft vrijwel iedereen schoenen) en een populair vervoersmiddel is de fiets. In kigali zie je nauwelijks fietsen, behalve in de meer buitenaf gelegen wijken.

Helaas is Ruhengeri niet zo toegankelijk als een toeristisch oord in de westerse wereld. Je moet aardig je best doen om een mooi uitzicht op de bergen en het landschap te krijgen (hotels binnen wandelen e.d.) en iets als een informatiecentrum (over de gorilla's) is er wel... maar zou eigenlijk niet zo mogen heten! Het karisoki research centre, waar het onderzoek naar de gorilla's wordt gedaan, is niets meer dan een huisje en zelfs de deur is gesloten en pas na wat overtuigingskracht (we zijn van een westerse krant) mochten we binnen...

Al met al viel het dus een beetje tegen, geen beest gezien. De trip naar de vulkanen was desalniettemin een verademing, het landschap is zo anders! Bovendien heb je er niet de rode klei & stofwolken zoals in Kigali, het is wat grauwer door het gruis van de vulkanen.
Ik zal morgen wat foto's uploaden.

Ik had al eerder gezegd dat het hier in Kigali niet moeilijk is om Rwandezen te ontmoeten die succesvol zijn. Zo ben ik gisteren ook 'Antoine' tegen gekomen, hij bleek de directeur te zijn van Nil in Rwanda en Burundi. Nil is een groot watermerk, een beetje zoals Spa. Grappig detail is dat hij in Enschede gestudeerd heeft (Civiele Techniek met als specialisatie water management). Hij was dus helemaal lyrisch dat ie iemand in zijn land tegen kwam die ook uit Enschede komt :) Met als gevolg dat ie dus direct mijn telefoon nummer e.d. wilde haha.
Het is een interessante man, ik heb al vaker hier nagedacht over water. Hoe kan het dat een stad waar 900 000 mensen leven wel tapwater heeft maar geen goede faciliteiten om dat water te behandelen (desinfecteren o.i.d.) zodat het drinkbaar is??
Naar aanleiding van een artikel, 6 Februari TNO, over het zuiveren van zeewater (1 m^3 voor 0,30€) heb ik TNO ook maar even ge-emaild of zij ook hebben nagedacht over toepassingen in ontwikkelingslanden... De reactie die ik hier op kreeg van TNO was heel uitgebreid, maar ik zal jullie details besparen :) Misschien dat ik mijn waterplannen nog eens kan bespreken met Antoine en dan zal ik de uitkomsten een beetje samenvatten.

Geiten
Tot slot nog een grappig verhaaltje over goed bedoeld ontwikkelingswerk in Rwanda.
Vorig jaar was er hier een rijke italiaanse zakenman die graag wat wilde doen voor rural Rwanda. Zijn plan was dus om 10 000 geiten te kopen en 2000 boeren verspreid over Rwanda ieder 5 geiten te geven. Zijn redenatie was dat als je begint met het fokken van 5 geiten je na een jaar of 2 zo'n 10 geiten kan hebben en na een jaar of 5 een stuk of 20 geiten. Genoeg om wat kaas, melk en vlees van te produceren of om de baby geitjes te verkopen.
Een geit kost hier zo'n 10$ dus met zijn investering van 100 000$ zou hij zo'n 2000 families een leuke toekomst kunnen geven.
In theorie dus een duurzaam project, bovendien ook op de juiste doelgroep, de extremily poor.
Toen hij na 1 jaar terug kwam om te kijken hoe het met de geitjes was, zag hij dat de famillies nu niet 8 tot 10 geiten hadden. Of hier en daar een kleine ambachtelijke kaas productie. Nee, de boeren hadden nog maar 2 of 3 geiten. In plaats van ze te fokken gingen ze ze verkopen voor geld of gewoon opeten omdat ze niet wilde wachten tot volgend jaar, ze hadden nu honger.
Eigenlijk is dit natuurlijk heel triest de investering werd behandeld als een aardig cadeautje in de vorm van eten in plaats van als een mogelijkheid om een stabiel leven te bouwen...
Maar omdat het zo'n typisch afrikaanse houding is, is het ergens ook weer heel grappig :')