Nieuws, op 3 fronten.

Hi!

Ik heb deze week even rustig aan gedaan met het schrijven van nieuwe verhalen. Vooral omdat ik de nieuwe bezoeker(s) niet wil afschrikken met lange lappen tekst. Tegelijkertijd wil ik jullie graag zo up to date mogelijk houden dus het is even zoeken naar een goede balans in dit spanningsveld.

Voor vandaag staan er 3 thema's op het menu, 1) Rwanda (het land, de verschillen, de politiek, de interessante dingetjes) 2) De Opdracht (Performance Based Funding / Management of Health) 3) Hoe het met me gaat. Ik zal proberen dit zo gestructureerd mogelijk neer te zetten zodat je kan 'shoppen'. Happy Reading!

Rwanda

Na bijna 2 weken hier te zijn geweest, is mijn visie op Rwanda behoorlijk verbreed. Rwanda is een uniek land in vele opzichten en dat maakt het erg interessant om hier met lokale mensen over hun land te praten, of met westerlingen te discussiëren over hun visies op Rwanda. Jammer genoeg kan ik geen televisie kijken, laat staan verstaan (Kinyarwanda!) maar de verschillen tussen de 'staatskrant' en de kritische krant zijn al vermakelijk genoeg.
Een van de dingen die ik hier te weten ben gekomen, die ik vooraf niet wist is dat de Rwandezen de schuld van de genocide aan de Fransen geven. Ófwel aan Satan ófwel aan de Fransen. Er wordt hier dan ook erg veel anti-propaganda gemaakt tegen de Fransen. In December is de franse ambassadeur het land uitgezet omdat een Franse rechter wil onderzoeken in hoeverre President Paul Kagame schuldig is aan misdaden tegen de mensheid. Ergens is het natuurlijk schokkend dat een ontwikkeld land als Frankrijk op zo'n manier bejegend wordt, maar het is misschien noodzakelijk. De Hutus en Tutsis leven nu nog zo nadrukkelijk mét elkaar dat het gegarandeerd mis zou gaan als ze 'elkaar' de schuld zouden geven. Door de schuld bij de Fransen te leggen kunnen ze zich samen sterk maken tegen 1 vijand.
Het treurige is dat dit natuurlijk geen lange termijn oplossing is, als de Rwandezen altijd de verantwoordelijkheid voor misstanden in eigen land afschuiven op anderen dan zullen de Hutus en Tutsis nooit écht een eenheid gaan vormen. Aan de andere kant zijn er ook heel héél veel mensen fout geweest tijdens de genocide en zoiets toegeven is voor heel veel mensen erg pijnlijk. Ik ben benieuwd hoe het land er aan toe is over 15 jaar, het gaat goed met de economie en de regering heeft zeer progressieve ideëen maar het rommelt nog steeds intern maar ook extern. Zo zijn er direct na de verbroken relaties met de Fransen contracten gesloten met China (die stellen ook wat minder eisen aan mensen rechten en milieu wetten) en zijn de relaties met Congo ook ijzig koud. Zolang het goed gaat met de economie, afgelopen jaar bracht een record oogst, zal het in Rwanda rustig blijven, maar ik vrees voor spanningen op het moment dat het land een grote economische tegenslag krijgt.

Performance Based Funding, de opdracht

Mijn internet is voorlopig even niet beschikbaar (weekend) en helaas moet ik nu afronden, dus dit onderwerp houden jullie nog van me te goed!

Hoe het met míj gaat

Ondanks de Lariam (heerlijke bijwerkingen op de psychische gesteldheid) heb ik een bijzondere tijd in Rwanda. Buiten mijn 'normale setting' zijn maakt dat ik me heel open stel voor contacten met anderen. Daardoor ben ik hier de afgelopen 2 weken in contact gekomen met veel verschillende mensen, Rwandezen die in Uganda zijn opgegroeid (gevlucht in de jaren '70 en '80), lokale studenten die overdag werken op de boerderij en 's avonds naar school gaan. Boeren die trotse verhalen vertellen over uit Duitsland geïmporteerde koeien (da's serieus hip), een promotor van artiesten, zowel kunst als muziek, in Oost Afrika, maar ook een aantal westerlingen die hier werken voor NGO's of als vrijwillige leraar werken op scholen. Bovendien ook de hipste kunstenaar van Rwanda, die zijn werk ook in Amerika & Europa verkoopt en 2 van Rwanda's beste DJ's. Al is het hier makkelijk om mensen tegen te komen die relatief veel bereikt hebben (Dj's hier zijn bovendien niet zo bekend / invloedrijk als Nederlandse DJ's) omdat dat de enige groep is die je tegen kan komen in een bar of restaurant. De normale bevolking heeft het geld niet om van zulke services te genieten en bovendien is Kigali de hoofdstad, en daarmee ook voor hen de 'place to be'.

Het ontmoeten van zoveel diverse personen doet mij goed, het draagt echt bij aan het idee dat je je hier kan ontwikkelen, gewoon door mee te maken hoe een land als Rwanda is.

Vanmiddag ga ik het Genocide Memorial, even buiten Kigali, bezoeken en hopelijk kan ik samen met anderen in het weekend nog een andere activiteit organiseren om iets meer van Rwanda te zien dan alleen de hoofdstad :)

Ik hou jullie op de hoogte!