Dag 17 in Afrika

Big Brother is watching me!

Yep, that's right. Zelfs mijn nietige weblog(je) wordt gevolgd. Sterker nog, na een ervaring van Chris ben ik er vrij zeker van dat, als ik het land niet binnen 24 uur wil moeten verlaten, ik mijn spannende verhalen over de politiek, democratie, hervormingen, kranten, propaganda etc. moet bewaren tot thuiskomst. Een kleine toelichting is op zijn plaats maar het beestje direct bij de naam noemen doe ik niet. Chris, mijn Duitse maatje hier, is echt een journalist, hij schrijft artikelen over Rwanda voor een Duitse krant. In zijn stellingen, meningen en artikelen heeft hij een vrij kritische houding bovendien kan hij nogal direct zijn. Ook ik ben kritisch ingesteld, t.o.v. mijn waarnemingen en naar wat anderen zeggen, dus ook kritisch ten aanzien van Chris' mening. Maar goed, een kritische houding is hier noodzakelijk, Rwandezen zijn namelijk erg goed in 'keeping up appearances' waardoor vrijwel alles hier een dubbele bodem heeft. Chris is enorm geïnteresseerd in de overheid, de politiek en de Rwandezen, alleen is hij in zijn enthousiasme ook erg kritisch ten aanzien van de overheid hier, zowel in zijn gesprekken als in zijn artikelen. Dat dit in een hoofdstad van een land met een verleden als Rwanda, waar bovendien op iedere hoek van de straat een politieagent staat, niet zonder risico is.. dat spreekt voor zich. Deze week zat er een man (rwandees) namelijk letterlijk over te typen wat Chris op zijn laptop aan het doen was. Hij deed dat niet echt heel erg onopvallend, een laptop valt hier namelijk al behoorlijk op, maar als degene speciaal aan de tafel áchter je komt zitten en over je schouder meekijkt omdat zijn Duits niet zo goed is (denk ik .. :p )dan weet je dat er iets aparts aan de hand is. Bovendien heb ik daarna verhalen gehoord van mensen die hier al langer werken dat zij een collega hebben meegemaakt die binnen 24 uur het land moest verlaten. Het schijnt dat Rwanda van de Duitsers graag een techniek had willen kopen om E-mail en internet verkeer te tappen / screenen. De Duitsers hebben hier niet aan meegewerkt maar naar het schijnt was Amerika wel bereid die technologie te verkopen. Voor mij dus reden genoeg om mij even strategisch koest te houden.

Trouwens nog een ervaring in dit rijtje, afgelopen weekend waren we door een aantal Amerikanen uitgenodigd voor een feest bij iemand thuis. De avond voor het feest zijn we met 6 mensen wat gaan eten een van de mensen aan tafel is een Amerikaanse die als enige blanke deel uit maakt van de staff van de president. Zij bemoeit zich met de speeches van de president. Tijdens het eten waren we (chris en ik) naar mijn mening niet kritisch, maar vooral nieuwsgierig bovendien was het gewoon een gezellig, niet overdreven leuk, etentje. Des te verbaasder waren we dus dat we de volgende dag niet meer gebeld werden met wat info over hoelaat & waar het feest zou zijn. Andersom werd de telefoon niet opgenomen en ook op een Sms'je werd niet gereageerd... Dus het was wel weer duidelijk, zelfs een breder perspectief proberen te zien wordt niet gewaardeerd.

Emerging Rwanda, Booming Business!

Al met al hebben we die avond van het feest een toffe avond gehad omdat we toen Serge zijn tegen gekomen. Serge is een jonge Rwandees (27) die economie en management heeft gestudeerd in Congo en Rwanda. Op dit moment is hij eigenaar van een pharmacie, een zuivelbedrijf (stuk grond met wat koeien en geiten) en een restaurant. Het leuke is dat hij enthousiast werd van mijn achtergrond in Nederland (Technische Bedrijfskunde) en me dus direct heeft uitgenodigd om volgende week eens een dag met hem mee te kijken bij zijn business. Het is een hele aardige jongen, heel creatief en ondernemend voor een Rwandees en bovendien down-to-earth. Natuurlijk heeft hij me veel stof tot nadenken gegeven, hoe kan het dat je hier 3 bedrijven uit de grond stampt in 4 jaar na je studie? Ik ben nog steeds benieuwd naar zijn preciese aanpak maar wat wel duidelijk is, in Rwanda is de samenleving heel gelaagd. Zeker in de hoofdstad is er een vrij grote vraag is naar kwaliteitsproducten. (buitenlanders, veel leden van the government, rijkere rwandezen, bedrijven, hotels) Concurrentie is klein, voor een stad met 720-750 duizend inwoners is het bizar dat er maar een handje vol fatsoenlijke restaurants zijn (waar je niet ziek wordt van het eten..) en maar 1 bakker die broodproducten maakt naar westerse standaarden. Als je je concurrentie te slim af bent door moderne technieken, slim management of een diepere investering, dan kun je in ontwikkelingslanden als Rwanda enorme Return on Investments halen. Als je hier een passievruchtplantage wil onderhouden 2 Ha groot, dan kost het eerste jaar je zo'n 800€ (zaden, fertilizer, grondbewerking, een gardener, e.d.) volgende jaren kost het je maximaal 100 000 Rfr, 140€, en dan heb je grond, en een mannetje dat iedere dag je grond bewaakt plus een gardener die om de zoveel tijd werk doet plus harvesting.

Dat zijn bedragen waar wij westerlingen van denken dat het om slavenarbeid gaat. Het geeft aan hoe scheef de lonen hier liggen. Iemand met een goede baan kan hier meerdere mensen het hele jaar full time in dienst hebben, zonder dat ie daar iets van merkt. En het ergste is die mensen die een stuk land bewaken voor nog geen 8 euro per maand zijn blij dat ze het werk hebben want het is 'easy money' en beter dan niets (overdag kunnen ze beetje bij beunen als timmerman).

Als het etisch verantwoord is en ik niet zou hoeven verhuizen of wonen naar een land dan zie ik mezelf in de toekomst nog wel investeren in Emerging economisch. Hoewel ik dan eerder naar wat toegankelijkere en stabielere landen zou gaan (Uganda, Tanzania) dan naar Rwanda... Het inspireert wel als je ziet dat je met creativiteit, kapitaal en 'moderne kennis' hier op een maatschappelijk verantwoorde manier een hoog rendement kan halen op je investering. Ik zeg maatschappelijk verantwoord omdat dat zeker mogelijk is. In het restaurant van Serge kunnen ongeschoolde mensen namelijk leren koken, leren omgaan met hygiëne, en dus werken aan hun eigen toekomst. Tegelijkertijd kan hij zo dus zijn eigen personeel op leiden en relatief lage personeelskosten hebben.

Sowieso is een investering in de lokale economie goed voor het land, op dit moment gaat een hoop van het geld naar import producten. De grote groep vermogende rwandeze kopen (extreem) dure import producten (zuivel, vlees, cosmetica, drank, schoonmaak middelen, etc. etc.)uit de westerse wereld en zo vloeit er dus steeds Rwandees geld weg in plaats van dat het lokaal geproduceerd wordt.

Becoming domesticated

Na zo'n 2,5 week in Rwanda te zijn kan ik niet anders zeggen dan dat ik gesettled ben. Eigenlijk tot een beetje ergernis toe zelfs! 's morgens om 6:00 op, om 7:00 beginnen en om 16:00 klaar, lunch met Chris en dan het avond programma.

Op zich natuurlijk niets mis mee, maar Kigali is een veilige stad en dingen raken vertrouwd ik ken de weg inmiddels en ik spreek zelfs wat Kinyarwanda (om de kindjes op afstand te houden, om de taxi driver te vertellen waar ik heen moet en om wat basic dingen te verstaan (begroeten, dieren, regen, zon, dat soort dingetjes). Het wordt tijd voor wat avontuur want after all dit is Afrika en niet een kantoor job in een slechte wijk van Amsterdam o.i.d. Gelukkig heb ik in de weekenden wel ruim de tijd om wat anders te gaan doen, afgelopen weekend ben ik heel even in een sloppenwijk geweest en ben ik naar het Genocide Memorial gegaan, net buiten Kigali. Voor komend weekend staat het Gorilla reservaat op het programma. Ik ga er niet naar binnen, daar heb je speciale permits voor nodig die 350$ kosten om te reserveren, maar ik ga wel kijken bij het gorilla centrum aan de voet van de berg en daarna naar een 'batcave' die grot lijkt te bewegen door de hoeveelheid vleermuizen. Ik hoop dan ook eindelijk wat échte foto's te kunnen maken want dat is hier nog niet gelukt. (Smog, regen, verboden om foto's te maken van officiële gebouwen, verboden om foto's te maken met politieagenten in de buurt...die zijn overal..)

Ik hou jullie op de hoogte, ik ben bovendien nog een update verschuldigd over mijn opdracht hier :)

In samenwerking met Christian Habineza, mijn project coördinator en Peter Bob Peerenboom, een consultant voor Cordaid op het gebied van public health funding, ben ik eindelijk gekomen tot een research topic. Nu moet Joy, mijn mentor vanuit de UT, dit nog goed keuren, maar dan kan ik daarna echt beginnen met mijn field study. Hoewel een groot deel van de tijd nog steeds literatuurstudie en dataanalyse is.

In het kort wil ik onderzoeken in hoeverre performance based funding nou inderdaad een verandering in strategie / beleid te weeg brengt en welke aspecten van PBF (quantity v.s. Quality prestatie indicatoren v.s. De bijdrage van mutuelles) essentieel zijn voor die verandering in strategie.

PBF is namelijk een techniek die veel verschillende varianten kent en ook binnen Cordaid Rwanda worden er 3 PBF's gebruikt. De bestaande literatuur (pas sinds 2002 ) beschrijft vooral de techniek en de daarna gemeten resultaten maar is behoorlijk mager in de verdediging van de kwaliteit van de output. Zeker omdat PBF gebaseerd is op een aantal prestatie indicatoren waardoor er een groot spanningsveld is tussen prestaties die gemeten & gefundeerd worden (en zelfs die worden maar beperkt gemeten door quantitatieve of qualitatieve indicatoren) en de prestaties op activiteiten die níet gemeten worden. Is er dus sprake van schijn efficiëncy? (alle aandacht is verschoven naar activiteiten die gemeten worden en de anderen zien een daling in performance)

Opdrachtomschrijving in het kort

Met andere woorden, omdat de techniek van Performance Based Funding onvoldoende is bewezen in de literatuur, wil ik me gaan verdiepen in de kwaliteit van de resultaten van PBF om zo bewijs aan te leveren dat PBF al dan niet werkt (leidt tot strategie verandering) en welke factoren hier een stimulerend / katalyserend effect op hebben. Wie weet zijn de resultaten schokkend genoeg om ze ergens te publiceren in een wetenschappelijk tijdschrift...

Ik doe mijn best, ook om jullie zo veel mogelijk te betrekken bij mijn ervaringen hier.

Niet in de minste plaats omdat ik hier de vertrouwde kring van bekenden, vrienden en familie meer mis dan 's morgens kunnen opstaan met een lange warme douche, vers brood en een glas jus.. hoewel......... hahaha ;)

Ciao!

NB:

Misschien is 1700 woorden ook wel beetje veel voor een 'update' reacties, ook over de omvang van de posts, zijn welkom! (ik zal proberen zelf ook een beetje te reageren op reacties zodat het wat interactiever wordt ;) )