Cyangugu

Cyangugu

Eindelijk is het er dan van gekomen om naar Cyangugu te gaan, vanuit Kigali is dit een trip van 6 uur. Ik wilde dus niet 2 dagen reizen voor 'niets'. In Kigali bleek er genoeg (lees: teveel) te bestuderen over contracting. Inmiddels ben ik zelfs een beetje van zijde gewisseld. Vooraf aan mijn trip naar Rwanda was ik er van overtuigd dat Performance Based Funding de aanpak van de eeuw is. Inmiddels zie ik voor mijn gevoel scherp. Sterker nog, scherper dan de meeste betrokken. Ik ben onafhankelijk en heb dus geen extra baat bij het 'slagen' van PBF. Gaandeweg verbaast het me ook steeds meer hoe positief literatuur is over PBF en rijzen er bij mij juist alleen maar vragen. Een mooi voorbeeld is het volgende 'experiment' van de wereldbank en de overheid, 2 gerenormeerde partijen dus. Om te controleren hoe PBF werkt ten opzichte van 'input-based'(gewoon het geld geven, zonder eisen) financieren zijn er 2 provincies uitgekozen. Beide provincies krijgen evenveel geld en salarissen, alleen de manier van financieren verschilt. Het stomme is echter dat PBF in de gebruikte vorm een veel grotere hervorming van het gezondheidssysteem heeft veroorzaakt dan alleen 'prestatie contracten'. Ik zal hier vooralsnog niet te diep op in gaan, maar kort gezegd:

Om PBF in banen te leiden is er een enorm technisch team nodig, bestaande uit doctoren, dure consultants, project leiders etc. etc. In totaal gaat het om een team dat op jaar basis zo'n 750 000 euro kost, per inwoner van Cyangugu ongeveer 1€ per inwoner.
Op een experiment dat per inwoner zo'n 2$ dollar investeert is dit nogal een significante invloed. Voor mij genoeg reden om vraagtekens te plaatsen.

Een ander voorbeeld is de stelling dat PBF kwaliteit verbeterd. Kwaliteit is een gruwelijk breed begrip. Voor professionals kan kwaliteit b.v. een goede diagnose met een snelle en juist uitgevoerde behandeling zijn. Voor patiënten is kwaliteit gerelateerd aan wachttijd, prijs, service, vriendelijkheid en het aantal mensen dat op 1 kamer slaapt. Voor mij is kwaliteit een duurzame verbetering in het management van een ziekenhuis op gezondheidscentrum. Management in de zin van, hoe komen beslissingen tot stand, hoeveel mensen worden hierbij betrokken, welke percentages van het budget worden besteed aan opleiding van personeel of investeringen in hulpmiddelen en instrumenten.

Kwaliteit is dus niet eenvoudig te meten, en daarom doet het soms pijn aan de ogen om te zien dat het begrip wordt gegeneraliseerd tot een waarneming als: “Ja de kwaliteit van de gezondheidszorg is gestegen, het personeel is meer gemotiveerd om 'klanten' te winnen en is daardoor vriendelijker voor de patiënten”.

Wat minder pijn doet aan de ogen is het prachtige meer Kivu, met dieptes tot 480m en een inhoud van 333km³ behoort Lake Kivu tot de top 20 van meest diepe en volumineuze meren in de wereld.

Heel Rwanda ligt tenminste boven de 1000 meter, in het westen van Rwanda (waar ik nu ben) is het helemaal bergachtig met een gemiddelde hoogte van zo'n 2000m (gok ik). Rwanda heet niet voor niets het land van duizend heuvelen. Overigens zeggen de Rwandezen direct, met enige zelfspot, 'het land van duizend problemen'. Trouwens, wist je dat de zon, de maan en de sterren er hier heel anders uitzien? De maan heeft de vorm van een baby bedje (horizontaal maantje) en de sterren zijn omgedraaid tenopzichte van Europa. Rwanda ligt onder de evenaar, en dat verschil merk je ook echt. De zon komt gewoon op in het Oosten en gaat ook weer onder in het Westen. Maar de baan die de zon beschrijft is andersom ten opzichte van wat wij gewend zijn. In de middag staat de zon vrij strak recht boven Rwanda, maar neigt iets naar het Noorden. In Europa staat de zon in de middag in het zuiden. Heeft al een aantal keer leuke discussies opgeleverd toen ik er van overtuigd was dat iemand me de verkeerde weg wees (ik wist zeker dat ik ergens in het zuiden van Kigali moest zijn...).

Okay, terug on-topic, ik ben eindelijk in Cyangugu. De busreis erheen was lang maar zeker mooi. De thee plantages zijn indrukwekkend groen, en de uitzichten over de heuvels zijn echt indrukwekkend. Bovendien gaat de 'grote weg' dwars door National Park Nyugwe, het tropische regenwoud waar de chimpanzees leven. Af en toe zaten er dus ook een paar aapjes langs de weg. Helaas zijn er langs de grote weg niet heel veel dieren te zien dus een echt regenwoud gevoel kon ik er nog niet bij krijgen. De mist en de enorme bomenmassa zijn zoals je ze op tv ziet, dat maakt de eerste paar minuten nogal onwerkelijk. Zeker ook omdat het woud zo plotseling begint (alle heuvels voor de grens van het National Park zijn bezet met thee velden...).

In vergelijking met Kigali en zelfs met Ruhengeri is Cyangugu wat primitiever, het is een klein dorpje pal tegen de grens met Congo. (Ik kan vanaf mijn kamer stenen gooien in Congo....) Wat mij vanmorgen dan ook weer eens deed beseffen hoe vreemd het is dat ik in mijn eerste week Kigali 'onder ontwikkeld' kon vinden, haha! (Ik mis de mini-shops en het verkeer!) De douche hier was ijskoud, in kigali is het water altijd tenminste een beetje lauw... maar hier pompen ze het water rechtstreeks uit het bergmeer, als ze het dan nog niet een beetje extra voor je afkoelen zodat je goed wakker bent :/

Bovendien was de constructie nogal klein (mijn hoofd stak boven het deurtje uit en de douchekop was ter hoogte van mijn borst..) waardoor ik tijdens het aankleden letterlijk een koude douche kreeg omdat ik perongelijk tegen de douchekop stootte (daar zit de aan /uit hendel) nice... kleren nat, ik wakker... :/

Vanmorgen viel me op dat er voor mijn kamer continu mannetjes in overal met kruiwagens liepen. Na deze onafgebroken stroom even bestudeert te hebben bleek dat ze een vrachtwagen aan het uitladen waren en de inhoud per kruiwagen over de grens brengen. De stroom van kruiwagens doet denken aan Lemmings en als ik zulke baantjes zie dan vraag ik me af of we in Nederland nog wel weten wat rot banen zijn. Deze mensen lopen voor zo'n 40€ per maand (de ondergrens voor belasting) met krakkemikkige handkarretjes (ijzeren wiel, slechte constructie etc.) 8 uur per dag door de modder met een gewicht van zo'n 40 kilo per lading. Dag in, dag uit.

Maar goed, waarom laden mensen vlak voor de grens (500 meter) een grote vrachtwagen uit als die ook gewoon kan doorrijden?? Na navraag bleek dus dat het goedkoper is om een zwerm mensen dit handmatig te laten doen dan in 1 keer een hele vrachtwagen over de grens te rijden. Bijna te wrang voor woorden toch? Waar we in Europa de rot baantjes proberen te versimpelen met machines, auto's en robots proberen ze in Afrika het werk uit handen te nemen van zulke middelen om het maar zo goedkoop mogelijk te maken.. :'(

Vandaag ga ik mee met het team hier om een health centre te bezoeken, ik zal jullie zo snel mogelijk updaten met wat foto's van het meer en nog wat meer ervaringen hier.

Ciao!!

Foto's met een afrikaans tintje

Een aantal foto's waar ik behoorlijk mijn best voor heb moeten doen!
De kinderen, soms ook volwassenen, denken namelijk dat je geest in de camera gaat. Het kleinste jongetje (wat als verbaasd stil staat terwijl zijn vriendje weg rent) is niet zo bang voor de camera en geinspireerd door zijn interesse wilden zijn maatjes daarna zelfs knokken om een plekje voor de camera! (zie de foto met 3 kinderen waar 1 iemand in zijn wang geknepen wordt..)

Binnenkort weer wat nieuwe verhalen.

Ciao!

Ruhengeri

Hey!

Op advies iets kortere posts, maar met een iets kortere interval.
Gisteren ben ik dus naar Ruhengeri gegaan, de drie vulkanen in het noorden van Rwanda. Ruhengeri is de tweede of derde stad van Rwanda, maar lijkt totaal niet op Kigali. De stad is veel dorpser ingericht en de mentaliteit naar buitenlanders is berucht. De dorpse uitstraling merk je aan de primitievere wegen, wel asfalt maar slechter onderhouden en minder goed nagedacht over de afvoer van water (met de regen hier... serious issues). Bovendien zijn er veeeel minder billboards en auto's, mensen lopen wat vaker op blote voeten (in Kigali heeft vrijwel iedereen schoenen) en een populair vervoersmiddel is de fiets. In kigali zie je nauwelijks fietsen, behalve in de meer buitenaf gelegen wijken.

Helaas is Ruhengeri niet zo toegankelijk als een toeristisch oord in de westerse wereld. Je moet aardig je best doen om een mooi uitzicht op de bergen en het landschap te krijgen (hotels binnen wandelen e.d.) en iets als een informatiecentrum (over de gorilla's) is er wel... maar zou eigenlijk niet zo mogen heten! Het karisoki research centre, waar het onderzoek naar de gorilla's wordt gedaan, is niets meer dan een huisje en zelfs de deur is gesloten en pas na wat overtuigingskracht (we zijn van een westerse krant) mochten we binnen...

Al met al viel het dus een beetje tegen, geen beest gezien. De trip naar de vulkanen was desalniettemin een verademing, het landschap is zo anders! Bovendien heb je er niet de rode klei & stofwolken zoals in Kigali, het is wat grauwer door het gruis van de vulkanen.
Ik zal morgen wat foto's uploaden.

Ik had al eerder gezegd dat het hier in Kigali niet moeilijk is om Rwandezen te ontmoeten die succesvol zijn. Zo ben ik gisteren ook 'Antoine' tegen gekomen, hij bleek de directeur te zijn van Nil in Rwanda en Burundi. Nil is een groot watermerk, een beetje zoals Spa. Grappig detail is dat hij in Enschede gestudeerd heeft (Civiele Techniek met als specialisatie water management). Hij was dus helemaal lyrisch dat ie iemand in zijn land tegen kwam die ook uit Enschede komt :) Met als gevolg dat ie dus direct mijn telefoon nummer e.d. wilde haha.
Het is een interessante man, ik heb al vaker hier nagedacht over water. Hoe kan het dat een stad waar 900 000 mensen leven wel tapwater heeft maar geen goede faciliteiten om dat water te behandelen (desinfecteren o.i.d.) zodat het drinkbaar is??
Naar aanleiding van een artikel, 6 Februari TNO, over het zuiveren van zeewater (1 m^3 voor 0,30€) heb ik TNO ook maar even ge-emaild of zij ook hebben nagedacht over toepassingen in ontwikkelingslanden... De reactie die ik hier op kreeg van TNO was heel uitgebreid, maar ik zal jullie details besparen :) Misschien dat ik mijn waterplannen nog eens kan bespreken met Antoine en dan zal ik de uitkomsten een beetje samenvatten.

Geiten
Tot slot nog een grappig verhaaltje over goed bedoeld ontwikkelingswerk in Rwanda.
Vorig jaar was er hier een rijke italiaanse zakenman die graag wat wilde doen voor rural Rwanda. Zijn plan was dus om 10 000 geiten te kopen en 2000 boeren verspreid over Rwanda ieder 5 geiten te geven. Zijn redenatie was dat als je begint met het fokken van 5 geiten je na een jaar of 2 zo'n 10 geiten kan hebben en na een jaar of 5 een stuk of 20 geiten. Genoeg om wat kaas, melk en vlees van te produceren of om de baby geitjes te verkopen.
Een geit kost hier zo'n 10$ dus met zijn investering van 100 000$ zou hij zo'n 2000 families een leuke toekomst kunnen geven.
In theorie dus een duurzaam project, bovendien ook op de juiste doelgroep, de extremily poor.
Toen hij na 1 jaar terug kwam om te kijken hoe het met de geitjes was, zag hij dat de famillies nu niet 8 tot 10 geiten hadden. Of hier en daar een kleine ambachtelijke kaas productie. Nee, de boeren hadden nog maar 2 of 3 geiten. In plaats van ze te fokken gingen ze ze verkopen voor geld of gewoon opeten omdat ze niet wilde wachten tot volgend jaar, ze hadden nu honger.
Eigenlijk is dit natuurlijk heel triest de investering werd behandeld als een aardig cadeautje in de vorm van eten in plaats van als een mogelijkheid om een stabiel leven te bouwen...
Maar omdat het zo'n typisch afrikaanse houding is, is het ergens ook weer heel grappig :')

Afrika!

Going 'in the field'

Inmiddels ben ik 3 weken in Rwanda en het gaat goed!

Ik zie er wel tegen op dat Chris 20 February weer terug naar Duitsland gaat. Ik heb mijn best gedaan om de afgelopen 3 weken zoveel mogelijk nieuwe mensen te ontmoeten. Het blijft alleen erg lastig om westerlingen te ontmoeten van mijn leeftijd. Afrikanen van mijn leeftijd dat lukt wel, alleen blijven die gesprekken vaak beperkt. Ofwel iemand heeft een sterke mening over de politieke situatie in het land, ofwel iemand heeft totaal geen eigen mening. En eigenlijk in geen enkel geval kun je gewoon makkelijk praten over leuke dingen. De enige Afrikaan met wie ik serieus en niet-serieuze onderwerpen kan bespreken is Serge, de eigenaar van restaurant Papyrus. Al is hij wel al in een andere fase van zijn leven, hij is getrouwd en werkt bijna permanent. Gelukkig is zijn Engels prima, in tegenstelling tot 90% van de Rwandezen, dat maakt het ook al wat prettiger om met iemand om te gaan.

Gisteren is er een Nederlandse consultant gearriveerd in Rwanda, zij werkt deze week op het Cordaid kantoor, daarna gaat ze 2 weken field study doen. Ze is halverwege de 50 en gaat evalueren in hoeverre de gerapporteerde resultaten van Cordaid Rwanda in lijn zijn met de werkelijkheid en de vooraf gestelde targets. Het is eigenlijk wel een verademing om weer eens een beetje Nederlands te kunnen praten!

Afgelopen week heb ik mijn research proposal voltooid en deze week ben ik begonnen met het opstellen van een plan hoe een aantal stellingen te kunnen bewijzen. Performance Based Funding is bedoeld om 3 dingen te bewerkstelligen, namelijk 1) Verhoogde motivatie van personeel 2) Verbeterde transparantie van werk en resultaten 3) Betere kwaliteit van management en management beslissingen. Als deze 3 zaken gerealiseerd worden leidt dat tot een betere planning & control cylcus, hogere productiviteit, lagere kosten, verhoogde kwaliteit van diensten en verbeterde capaciteit van health centres. Deze verbeteringen leiden op hun beurt weer tot de ultieme doelen: Duurzame verbetering van het gezondheidssysteem, verhoogde toegankelijkheid zowel financieël als geografisch en een versterkte invloed van de populatie op de kwaliteit van health services.

De theorie is dus goed, maar mits slecht geïmplementeerd kan het in de praktijk zelfs averechts uitpakken. In Cyangugu zijn goede resultaten geboekt en deze resultaten liggen ten grondslag aan een grote herorganisatie van landelijk beleid op het gebied van gezondheidszorg. Mijn onderzoek gaat zich erop richten om te kwantificeren in hoeverre PBF heeft bijgedragen aan verhoogde prestaties die zijn gemeten. Er zijn namelijk een aantal belangrijke factoren waardoor prestaties zijn toegenomen zoals: De invoering van mutuelles (micro verzekeringen), economische groei, een verdrievoudiging van beschikbare middelen voor health centres, extra ingezet personeel en misschien ook wel een verschuiving van prioriteit (schijn efficiency) van normale activiteiten naar gesubsidieerde activiteiten. Het plan is om vanaf volgende week te gaan proberen wat interviews te organiseren in Cyangugu en de westelijke delen van Rwanda. Het positieve daaraan is natuurlijk dat ik nog beter de praktijk van de theorie kan onderscheiden, maar niet in de minste plaats ook omdat de west provincie met lake Kivu, Gisenyi en het Nyugmwe Rainforest behoren tot de mooiste plaatsen van Rwanda.

Jammer genoeg is het met afgelopen weekend niet gelukt om naar Ruhengeri te gaan, de vulkanen waar de Berggorilla's leven. Chris was op zaterdag ziek (van het eten) en kon dus niet mee, we hebben toen besloten om morgen, woensdag, te gaan. Dus hopelijk vanaf donderdag weer nieuwe foto's!

Dan zal ik ook even toelichten hoe het avondprogramma er hier uit ziet.. da's anders dan in Europa waar je met lekker eten, films, poker, biertjes, kampvuren, en gezellige avonden vaak niet veel te klagen hebt. Het is wat eenvoudiger, ook omdat de stad dood is zodra de zon onder gaat (19:00 GMT +2)

Ciao!

Filmpjes uit Kigali

Judith attendeerde me er op dat er op YouTube een aantal filmpjes zijn gemaakt tijdens auto of moto ritjes door Kigali.

Heel grappig om dat te zien omdat de route en de gebouwen langs de weg heel herkenbaar zijn voor mij.

Voor degenen die ook nieuwsgierig zijn:

http://www.youtube.com/watch?v=vpv0kB8MF8Y

degene die dat gepost heeft, heeft meerdere filmpjes over Rwanda.

Dag 17 in Afrika

Big Brother is watching me!

Yep, that's right. Zelfs mijn nietige weblog(je) wordt gevolgd. Sterker nog, na een ervaring van Chris ben ik er vrij zeker van dat, als ik het land niet binnen 24 uur wil moeten verlaten, ik mijn spannende verhalen over de politiek, democratie, hervormingen, kranten, propaganda etc. moet bewaren tot thuiskomst. Een kleine toelichting is op zijn plaats maar het beestje direct bij de naam noemen doe ik niet. Chris, mijn Duitse maatje hier, is echt een journalist, hij schrijft artikelen over Rwanda voor een Duitse krant. In zijn stellingen, meningen en artikelen heeft hij een vrij kritische houding bovendien kan hij nogal direct zijn. Ook ik ben kritisch ingesteld, t.o.v. mijn waarnemingen en naar wat anderen zeggen, dus ook kritisch ten aanzien van Chris' mening. Maar goed, een kritische houding is hier noodzakelijk, Rwandezen zijn namelijk erg goed in 'keeping up appearances' waardoor vrijwel alles hier een dubbele bodem heeft. Chris is enorm geïnteresseerd in de overheid, de politiek en de Rwandezen, alleen is hij in zijn enthousiasme ook erg kritisch ten aanzien van de overheid hier, zowel in zijn gesprekken als in zijn artikelen. Dat dit in een hoofdstad van een land met een verleden als Rwanda, waar bovendien op iedere hoek van de straat een politieagent staat, niet zonder risico is.. dat spreekt voor zich. Deze week zat er een man (rwandees) namelijk letterlijk over te typen wat Chris op zijn laptop aan het doen was. Hij deed dat niet echt heel erg onopvallend, een laptop valt hier namelijk al behoorlijk op, maar als degene speciaal aan de tafel áchter je komt zitten en over je schouder meekijkt omdat zijn Duits niet zo goed is (denk ik .. :p )dan weet je dat er iets aparts aan de hand is. Bovendien heb ik daarna verhalen gehoord van mensen die hier al langer werken dat zij een collega hebben meegemaakt die binnen 24 uur het land moest verlaten. Het schijnt dat Rwanda van de Duitsers graag een techniek had willen kopen om E-mail en internet verkeer te tappen / screenen. De Duitsers hebben hier niet aan meegewerkt maar naar het schijnt was Amerika wel bereid die technologie te verkopen. Voor mij dus reden genoeg om mij even strategisch koest te houden.

Trouwens nog een ervaring in dit rijtje, afgelopen weekend waren we door een aantal Amerikanen uitgenodigd voor een feest bij iemand thuis. De avond voor het feest zijn we met 6 mensen wat gaan eten een van de mensen aan tafel is een Amerikaanse die als enige blanke deel uit maakt van de staff van de president. Zij bemoeit zich met de speeches van de president. Tijdens het eten waren we (chris en ik) naar mijn mening niet kritisch, maar vooral nieuwsgierig bovendien was het gewoon een gezellig, niet overdreven leuk, etentje. Des te verbaasder waren we dus dat we de volgende dag niet meer gebeld werden met wat info over hoelaat & waar het feest zou zijn. Andersom werd de telefoon niet opgenomen en ook op een Sms'je werd niet gereageerd... Dus het was wel weer duidelijk, zelfs een breder perspectief proberen te zien wordt niet gewaardeerd.

Emerging Rwanda, Booming Business!

Al met al hebben we die avond van het feest een toffe avond gehad omdat we toen Serge zijn tegen gekomen. Serge is een jonge Rwandees (27) die economie en management heeft gestudeerd in Congo en Rwanda. Op dit moment is hij eigenaar van een pharmacie, een zuivelbedrijf (stuk grond met wat koeien en geiten) en een restaurant. Het leuke is dat hij enthousiast werd van mijn achtergrond in Nederland (Technische Bedrijfskunde) en me dus direct heeft uitgenodigd om volgende week eens een dag met hem mee te kijken bij zijn business. Het is een hele aardige jongen, heel creatief en ondernemend voor een Rwandees en bovendien down-to-earth. Natuurlijk heeft hij me veel stof tot nadenken gegeven, hoe kan het dat je hier 3 bedrijven uit de grond stampt in 4 jaar na je studie? Ik ben nog steeds benieuwd naar zijn preciese aanpak maar wat wel duidelijk is, in Rwanda is de samenleving heel gelaagd. Zeker in de hoofdstad is er een vrij grote vraag is naar kwaliteitsproducten. (buitenlanders, veel leden van the government, rijkere rwandezen, bedrijven, hotels) Concurrentie is klein, voor een stad met 720-750 duizend inwoners is het bizar dat er maar een handje vol fatsoenlijke restaurants zijn (waar je niet ziek wordt van het eten..) en maar 1 bakker die broodproducten maakt naar westerse standaarden. Als je je concurrentie te slim af bent door moderne technieken, slim management of een diepere investering, dan kun je in ontwikkelingslanden als Rwanda enorme Return on Investments halen. Als je hier een passievruchtplantage wil onderhouden 2 Ha groot, dan kost het eerste jaar je zo'n 800€ (zaden, fertilizer, grondbewerking, een gardener, e.d.) volgende jaren kost het je maximaal 100 000 Rfr, 140€, en dan heb je grond, en een mannetje dat iedere dag je grond bewaakt plus een gardener die om de zoveel tijd werk doet plus harvesting.

Dat zijn bedragen waar wij westerlingen van denken dat het om slavenarbeid gaat. Het geeft aan hoe scheef de lonen hier liggen. Iemand met een goede baan kan hier meerdere mensen het hele jaar full time in dienst hebben, zonder dat ie daar iets van merkt. En het ergste is die mensen die een stuk land bewaken voor nog geen 8 euro per maand zijn blij dat ze het werk hebben want het is 'easy money' en beter dan niets (overdag kunnen ze beetje bij beunen als timmerman).

Als het etisch verantwoord is en ik niet zou hoeven verhuizen of wonen naar een land dan zie ik mezelf in de toekomst nog wel investeren in Emerging economisch. Hoewel ik dan eerder naar wat toegankelijkere en stabielere landen zou gaan (Uganda, Tanzania) dan naar Rwanda... Het inspireert wel als je ziet dat je met creativiteit, kapitaal en 'moderne kennis' hier op een maatschappelijk verantwoorde manier een hoog rendement kan halen op je investering. Ik zeg maatschappelijk verantwoord omdat dat zeker mogelijk is. In het restaurant van Serge kunnen ongeschoolde mensen namelijk leren koken, leren omgaan met hygiëne, en dus werken aan hun eigen toekomst. Tegelijkertijd kan hij zo dus zijn eigen personeel op leiden en relatief lage personeelskosten hebben.

Sowieso is een investering in de lokale economie goed voor het land, op dit moment gaat een hoop van het geld naar import producten. De grote groep vermogende rwandeze kopen (extreem) dure import producten (zuivel, vlees, cosmetica, drank, schoonmaak middelen, etc. etc.)uit de westerse wereld en zo vloeit er dus steeds Rwandees geld weg in plaats van dat het lokaal geproduceerd wordt.

Becoming domesticated

Na zo'n 2,5 week in Rwanda te zijn kan ik niet anders zeggen dan dat ik gesettled ben. Eigenlijk tot een beetje ergernis toe zelfs! 's morgens om 6:00 op, om 7:00 beginnen en om 16:00 klaar, lunch met Chris en dan het avond programma.

Op zich natuurlijk niets mis mee, maar Kigali is een veilige stad en dingen raken vertrouwd ik ken de weg inmiddels en ik spreek zelfs wat Kinyarwanda (om de kindjes op afstand te houden, om de taxi driver te vertellen waar ik heen moet en om wat basic dingen te verstaan (begroeten, dieren, regen, zon, dat soort dingetjes). Het wordt tijd voor wat avontuur want after all dit is Afrika en niet een kantoor job in een slechte wijk van Amsterdam o.i.d. Gelukkig heb ik in de weekenden wel ruim de tijd om wat anders te gaan doen, afgelopen weekend ben ik heel even in een sloppenwijk geweest en ben ik naar het Genocide Memorial gegaan, net buiten Kigali. Voor komend weekend staat het Gorilla reservaat op het programma. Ik ga er niet naar binnen, daar heb je speciale permits voor nodig die 350$ kosten om te reserveren, maar ik ga wel kijken bij het gorilla centrum aan de voet van de berg en daarna naar een 'batcave' die grot lijkt te bewegen door de hoeveelheid vleermuizen. Ik hoop dan ook eindelijk wat échte foto's te kunnen maken want dat is hier nog niet gelukt. (Smog, regen, verboden om foto's te maken van officiële gebouwen, verboden om foto's te maken met politieagenten in de buurt...die zijn overal..)

Ik hou jullie op de hoogte, ik ben bovendien nog een update verschuldigd over mijn opdracht hier :)

In samenwerking met Christian Habineza, mijn project coördinator en Peter Bob Peerenboom, een consultant voor Cordaid op het gebied van public health funding, ben ik eindelijk gekomen tot een research topic. Nu moet Joy, mijn mentor vanuit de UT, dit nog goed keuren, maar dan kan ik daarna echt beginnen met mijn field study. Hoewel een groot deel van de tijd nog steeds literatuurstudie en dataanalyse is.

In het kort wil ik onderzoeken in hoeverre performance based funding nou inderdaad een verandering in strategie / beleid te weeg brengt en welke aspecten van PBF (quantity v.s. Quality prestatie indicatoren v.s. De bijdrage van mutuelles) essentieel zijn voor die verandering in strategie.

PBF is namelijk een techniek die veel verschillende varianten kent en ook binnen Cordaid Rwanda worden er 3 PBF's gebruikt. De bestaande literatuur (pas sinds 2002 ) beschrijft vooral de techniek en de daarna gemeten resultaten maar is behoorlijk mager in de verdediging van de kwaliteit van de output. Zeker omdat PBF gebaseerd is op een aantal prestatie indicatoren waardoor er een groot spanningsveld is tussen prestaties die gemeten & gefundeerd worden (en zelfs die worden maar beperkt gemeten door quantitatieve of qualitatieve indicatoren) en de prestaties op activiteiten die níet gemeten worden. Is er dus sprake van schijn efficiëncy? (alle aandacht is verschoven naar activiteiten die gemeten worden en de anderen zien een daling in performance)

Opdrachtomschrijving in het kort

Met andere woorden, omdat de techniek van Performance Based Funding onvoldoende is bewezen in de literatuur, wil ik me gaan verdiepen in de kwaliteit van de resultaten van PBF om zo bewijs aan te leveren dat PBF al dan niet werkt (leidt tot strategie verandering) en welke factoren hier een stimulerend / katalyserend effect op hebben. Wie weet zijn de resultaten schokkend genoeg om ze ergens te publiceren in een wetenschappelijk tijdschrift...

Ik doe mijn best, ook om jullie zo veel mogelijk te betrekken bij mijn ervaringen hier.

Niet in de minste plaats omdat ik hier de vertrouwde kring van bekenden, vrienden en familie meer mis dan 's morgens kunnen opstaan met een lange warme douche, vers brood en een glas jus.. hoewel......... hahaha ;)

Ciao!

NB:

Misschien is 1700 woorden ook wel beetje veel voor een 'update' reacties, ook over de omvang van de posts, zijn welkom! (ik zal proberen zelf ook een beetje te reageren op reacties zodat het wat interactiever wordt ;) )

2nd batch of pictures

Nieuws, op 3 fronten.

Hi!

Ik heb deze week even rustig aan gedaan met het schrijven van nieuwe verhalen. Vooral omdat ik de nieuwe bezoeker(s) niet wil afschrikken met lange lappen tekst. Tegelijkertijd wil ik jullie graag zo up to date mogelijk houden dus het is even zoeken naar een goede balans in dit spanningsveld.

Voor vandaag staan er 3 thema's op het menu, 1) Rwanda (het land, de verschillen, de politiek, de interessante dingetjes) 2) De Opdracht (Performance Based Funding / Management of Health) 3) Hoe het met me gaat. Ik zal proberen dit zo gestructureerd mogelijk neer te zetten zodat je kan 'shoppen'. Happy Reading!

Rwanda

Na bijna 2 weken hier te zijn geweest, is mijn visie op Rwanda behoorlijk verbreed. Rwanda is een uniek land in vele opzichten en dat maakt het erg interessant om hier met lokale mensen over hun land te praten, of met westerlingen te discussiëren over hun visies op Rwanda. Jammer genoeg kan ik geen televisie kijken, laat staan verstaan (Kinyarwanda!) maar de verschillen tussen de 'staatskrant' en de kritische krant zijn al vermakelijk genoeg.
Een van de dingen die ik hier te weten ben gekomen, die ik vooraf niet wist is dat de Rwandezen de schuld van de genocide aan de Fransen geven. Ófwel aan Satan ófwel aan de Fransen. Er wordt hier dan ook erg veel anti-propaganda gemaakt tegen de Fransen. In December is de franse ambassadeur het land uitgezet omdat een Franse rechter wil onderzoeken in hoeverre President Paul Kagame schuldig is aan misdaden tegen de mensheid. Ergens is het natuurlijk schokkend dat een ontwikkeld land als Frankrijk op zo'n manier bejegend wordt, maar het is misschien noodzakelijk. De Hutus en Tutsis leven nu nog zo nadrukkelijk mét elkaar dat het gegarandeerd mis zou gaan als ze 'elkaar' de schuld zouden geven. Door de schuld bij de Fransen te leggen kunnen ze zich samen sterk maken tegen 1 vijand.
Het treurige is dat dit natuurlijk geen lange termijn oplossing is, als de Rwandezen altijd de verantwoordelijkheid voor misstanden in eigen land afschuiven op anderen dan zullen de Hutus en Tutsis nooit écht een eenheid gaan vormen. Aan de andere kant zijn er ook heel héél veel mensen fout geweest tijdens de genocide en zoiets toegeven is voor heel veel mensen erg pijnlijk. Ik ben benieuwd hoe het land er aan toe is over 15 jaar, het gaat goed met de economie en de regering heeft zeer progressieve ideëen maar het rommelt nog steeds intern maar ook extern. Zo zijn er direct na de verbroken relaties met de Fransen contracten gesloten met China (die stellen ook wat minder eisen aan mensen rechten en milieu wetten) en zijn de relaties met Congo ook ijzig koud. Zolang het goed gaat met de economie, afgelopen jaar bracht een record oogst, zal het in Rwanda rustig blijven, maar ik vrees voor spanningen op het moment dat het land een grote economische tegenslag krijgt.

Performance Based Funding, de opdracht

Mijn internet is voorlopig even niet beschikbaar (weekend) en helaas moet ik nu afronden, dus dit onderwerp houden jullie nog van me te goed!

Hoe het met míj gaat

Ondanks de Lariam (heerlijke bijwerkingen op de psychische gesteldheid) heb ik een bijzondere tijd in Rwanda. Buiten mijn 'normale setting' zijn maakt dat ik me heel open stel voor contacten met anderen. Daardoor ben ik hier de afgelopen 2 weken in contact gekomen met veel verschillende mensen, Rwandezen die in Uganda zijn opgegroeid (gevlucht in de jaren '70 en '80), lokale studenten die overdag werken op de boerderij en 's avonds naar school gaan. Boeren die trotse verhalen vertellen over uit Duitsland geïmporteerde koeien (da's serieus hip), een promotor van artiesten, zowel kunst als muziek, in Oost Afrika, maar ook een aantal westerlingen die hier werken voor NGO's of als vrijwillige leraar werken op scholen. Bovendien ook de hipste kunstenaar van Rwanda, die zijn werk ook in Amerika & Europa verkoopt en 2 van Rwanda's beste DJ's. Al is het hier makkelijk om mensen tegen te komen die relatief veel bereikt hebben (Dj's hier zijn bovendien niet zo bekend / invloedrijk als Nederlandse DJ's) omdat dat de enige groep is die je tegen kan komen in een bar of restaurant. De normale bevolking heeft het geld niet om van zulke services te genieten en bovendien is Kigali de hoofdstad, en daarmee ook voor hen de 'place to be'.

Het ontmoeten van zoveel diverse personen doet mij goed, het draagt echt bij aan het idee dat je je hier kan ontwikkelen, gewoon door mee te maken hoe een land als Rwanda is.

Vanmiddag ga ik het Genocide Memorial, even buiten Kigali, bezoeken en hopelijk kan ik samen met anderen in het weekend nog een andere activiteit organiseren om iets meer van Rwanda te zien dan alleen de hoofdstad :)

Ik hou jullie op de hoogte!