Al eerder heb ik mijn ideeën en ervaringen van de eerste dag op papier gezet. Maar nog niet eerder had ik daar een algemeen verhaaltje van gemaakt wat iedereen kan lezen. Bij deze!
De eerste dag was zwaar, ik weet hoe de beelden zijn vanuit Europa, apen, warm weer, safari, oerwoud, zon, donkere mensen e.d. Dat zijn de érg positieve beelden :) Anderen hebben bij Rwanda juist hele negatieve beelden, arme kinderen, geweld, oorlog, de genocide van 1994, criminaliteit, armoede en vervuiling.
Voor mijn voorbereidingen heb ik me verdiept in Rwanda en de beelden die geschetst worden in diverse artikelen zijn erg positief. Ook de resultaten van Cordaid Rwanda, de organisatie waar ik mijn onderzoek zal doen, schept een heel progressief beeld van Rwanda.
Rwanda is bijvoorbeeld het land met de meeste vrouwen in zijn parlement ter wereld! Met 48% vrouwelijke parlementsleden blijven ze super geëmancipeerde landen als Zweden voor!
Daarnaast gaat het goed met de economie van Rwanda, de overheid stimuleert veel onderzoeken en progressieve projecten in het land en internationale hulp organisaties zoals WHO en the World Bank blijven investeren in Rwanda.
Hoe progressief en voortvarend het beeld van Rwanda ook mag zijn, direct na aankomst op het vliegveld merk je aan alles dat je in een andere wereld bent. De temperatuur is voor Europeanen (behalve misschien voor Judith..)wennen, het is warm en behoorlijk vochtig, zeker met westerse kleding en meerdere tassen voel je je niet comfortabel in het klimaat. Dan de wegen, de auto's en de taal. Het vliegveld ligt even buiten Kigali, de hoofdstad, maar als de taxi drivers niet weten wat Cordaid is en je met je route beschrijving in het Engels ook geen indruk weet te maken.. dan begint het!
Stukje geschiedenis:
Rwandezen spreken Kinyarwanda, Kinyarwanda doet in de uitspraak een beetje Carribisch aan. Jambo! Betekend bijvoorbeeld zoveel als ça va? En Mzungu is de (negatieve, beetje spottend) aanduiding voor (naïve) witte man. Op straat spreken Rwandezen soms een beetje Frans, maar het is niet veel, ookal is het de officiele taal. Engels wordt beperkt gesproken en dan alleen door de mensen die een opleiding hebben gehad, en dat zijn er weinig. Jarenlang waren scholen en goede banen in de politieke en economische sector voorbehouden voor de Tutsi's, in 1994 hebben de Hutu's (met 80% van de bevolking een grote meerderheid) met hun genocide 800 000 Tutsi's en gematigde Hutu's vermoord, nog veel meer zijn er weg gejaagd.
Paul Kagame, de huidige president van Rwanda, was in 1994 leider van het Tutsi rebellen leger, RPF. Hij is toen de genocide uitbrak, vanuit Uganda, Rwanda binnengevallen en heeft de macht gegrepen. Daarmee kwam er een einde aan de genocide maar het gevolg is wel dat nog steeds / al weer, de macht scheef verdeeld is. Rijke Rwandezen (kerkelijken, hoog opgeleiden, parlementsleden) zijn nog steeds bijna allemaal Tutsi maar velen van die generatie zijn niet meer in leven of zijn gevlucht.
Rwanda heeft dus een groot tekort aan doktoren, rechters en andere hoog opgeleiden.
Culture Shock
Maar goed, met Engels kom je hier op straat dus niet ver. En de eerste indrukken zijn erg intens, er zijn echt vrijwel geen blanke mensen, daarom staren mensen je ook écht aan. In het begin vond ik het een heel bedreigend gevoel om in een land waar je de weg niet kent, waar je de taal niet kent, en waar je de regels niet kent zo te worden aangestaard door zó veel mensen. De massa, de hectiek en de smog hier in de hoofdstad zijn van een kaliber dat wij in Europa niet kennen. Dat Kigali een van afrika's veiligste en schoonste steden is kun je dan alleen als een slechte grap opvatten.
Bovendien had ik erg weinig geslapen, om 20:45 vertrokken vanaf Schiphol en vervolgens in het vliegtuig door de indrukken en allerlei gedachten natuurlijk niet kunnen slapen. Dat zou ook zonde geweest zijn want een boeing 777 van Kenya Airways is heel wat anders dan een Easy Jet vliegtuig naar Praag, haha!
Op Nairobi heb ik 6 uur gewacht, in een hitte en drukte dat je ook niet kan slapen. Om vervolgens dus in Rwanda direct in het diepe gegooid te worden zonder nachtrust :)
Gelukkig kreeg ik het allemaal wel onder controle na een lokale sim kaart te hebben aangeschaft en een slaap plek te hebben gevonden. Het duurt echt 2 dagen voor het straatbeeld en de andere setting een beetje beginnen te wennen, maar de eerste fase van 'my god waar ben ik, hoe ga ik dit 3 maanden overleven én leuk vinden' was voorbij.
De opdracht
Inmiddels heb ik wat westerlingen ontmoet, ontdekt hoe je hier aan een lokale krant komt (zowel een governmental controlled krant als een kritische krant) en een beetje de route gevonden naar het kantoor. Vanaf nu ligt er dan ook een serieuze focus op het werk, al is dat misschien een beetje gecompliceerd omdat je hier niet verzorgd wordt zoals bij een stage in Nederland. Ik moet het zelf een beetje uitzoeken en als ik iets nodig heb helpen ze me wel :) Hopelijk gaat dit straks wat soepeler als Christian, mijn coördinator, terug is van zijn vakantie (1 feb) en mijn onderzoeksvoorstel wat meer vorm heeft gekregen.
Voor de geïnteresseerden zal ik binnenkort wat uitgebreider beschrijven wat mijn opdracht in houdt en wat het hier voor voeten in de aarde heeft.
Vooralsnog komt het neer op:
Het effect beschrijven van de manier van financieren van gezondheidszorg in de West Provincie op diverse prestatie indicatoren.
B.v. Door Performance Based Contracting toe te passen op ziekenhuizen in de regio, hoe neemt het aantal bevallingen onder toezicht van een deskundige toe of hoe verandert de out-of-pocket-cost van gezondheidsdiensten voor de bevolking?
Doelen van het project zijn om gezondheidszorg toegankelijker te maken en de bevolking een sterke re zeggenschap te geven in hoe zij kwaliteit en voldoening ervaren van gezondheidsdiensten.
Apen, foto's, voetballers!
Haha, ja, waar blijven de interessante verhalen en de interessante foto's?
Tot nog toe is er naast mijn boekjes laptop drinken e.d. Nog geen plek geweest in mijn tas om het fototoestel mee te nemen. Op straat is een foto maken gevaarlijk, als er politie in de buurt is moet je de camera inleveren en als er iemand het er niet mee eens is (en geloof me ze staren je aan, ze zien álles wat je doet) heb je ook een probleem. Je moet dus in de stad een beetje verdekt en stiekem foto's maken. Daar ben ik gewoon nog niet aan toegekomen. Qua voetbal, ik geloof niet dat het hier zo populair is, er is wel 1 stadion maar daar spelen ze volgens mij cricket en misschien een beetje voetbal. Er zijn in ieder geval geen speelveldjes en pleintjes waar kinderen aan het voetballen zijn. De spelende kindjes die ik heb gezien waren vooral met takjes en rommel aan het spelen in het zand. Bovendien stoppen ze direct met spelen als ze mij zien, dan komen ze eerst enthousiast vragen hoe het gaat, maar daarna gaan ze plukken en bedelen om geld.
In het begin vond ik dat moeilijk, maar ook dit went. Die kindjes zijn er niet bij geholpen als ze geld krijgen. In de eerste plaats komen ze dan toch de volgende dag terug met meer vriendjes voor meer en in de tweede plaats vinden ze het dan steeds normaler om geholpen te worden.
Ook in discussies met Christian, een student uit duitsland waar ik de laatste paar dagen mee optrek, blijkt heel duidelijk dat Rwandezen een beetje verantwoordelijkheidsgevoel missen. Ook zelfverantwoordelijkheid. Dat maakt ontwikkelingsprojecten hier een beetje moeilijk
B.v. Een duits project dat ondernemerschap had moeten stimuleren, jongeren konden geld verdienen door meubels te maken, stoelen of tafels, ging mis. De jongeren maakten de stoelen en tafels wel, maar deden dat zooo slecht en zonder passie dat die stoelen met 100 spijkers en totaal scheef absoluut niet geschikt waren voor de verkoop. Maar dat maakten de jongeren niet uit, want ze kregen toch geld van de duitsers voor de stoel, en zo was ie lekker snel af.
Vervolgens gingen die mismaakte meubels een opslag in waarna ze weer werden gebruikt voor stookhout.. makkelijk toch? :/
Conclusie
Tot slot, even samenvatten dat het hier prima met mij gaat. Ik heb het naar mijn zin maar ben wel erg nieuwschierig naar wat er de komende weken gaat gebeuren, of ik niet ziek wordt, niet in de problemen kom met wat dan ook en of ik het nog allemaal een beetje leuk blijf vinden :) Ik hoop dat er een mogelijkheid is om naar National Park Akagera te gaan, dat schijnt heel mooi te zijn en in tegenstelling tot de berggorilla expeditie kost het niet klauwen vol geld.
Ik hou jullie op de hoogte!!
Smsjes op mijn 'oude' nummer kan ik hier niet lezen, ik gebruik nu een lokaal nummer, maar volgens mij kan deze alleen smsjes versturen van en naar ófwel lokale aanbieders ófwel Vodafone abonnees.
Post ontvangen gaat hier ook niet zo goed, een berichtje op deze site werkt dus net zo goed :)
