Safari en bananen

Eerst lezen, dan kijken!

Het is al weer veel te lang geleden dat ik een stukje tekst heb geschreven, met als gevolg dat het dit keer ook weer lekker lang wordt. Natuurlijk is het verleidelijk om alleen de foto's te klikken, maar 'alleen' mooie foto's kun je ook in reisgidsen vinden. Mijn advies is dus om gewoon een extra kop koffie te nemen!

Er is afgelopen weken veel gebeurd. Inmiddels ben ik 16 interviews en 60 enquêtes verder, heb ik 'moto-pech' gehad midden tussen de bananenbomen, ben ik op safari geweest en resteren mij nog maar 9 dagen tot thuiskomst. Op dit moment heb ik nog een beetje last van de safari-aftermath, te veel zon, te weinig slaap, veel doen, veel zien, veel stof, veel vliegjes en eigenlijk te weinig drinken. Maar hopelijk gaat dit morgen wel weer over anders is dit misschien geen safari-aftermath maar iets waar ik potentieel minder gelukkig van ga worden. Al met al waren afgelopen weken ook erg intens. Met name de field dagen waren gaaf en zwaar. Het is ongelofelijk leuk om met een moto naar plaatsen te rijden (soms crossen, soms lopen en af en toe klimmen) waar vrijwel nooit 'Bazungu' komen. Als je dan langs een schooltje komt, of een andere plek waar veel kinderen zijn, dan weet je even niet wat je meemaakt. Het begint met een paar oplettende kindjes die zien dat er een 'Muzungu' in de buurt is, waar ze dan heel enthousiast hun vriendjes op attent gaan maken. Oftewel binnen 1 minuut lopen er letterlijk 200 kinderen heel hard 'Muzungu' te brullen en komen ze naar je moto toegerend als een kudde wilde buffels. Vervolgens begint er een hardloopwedstrijd, waardoor er natuurlijk altijd een paar struikelen en voor een bizar domino effect zorgen 'baf, baf, plof'. :/ Gek genoeg maakt het de andere kinderen niet zo heel veel uit dat hun vriendjes stof happen, zolang ze zelf nog maar de conditie hebben om je moto bij te houden. Ik weet niet waarom ze zo hard achter je aan rennen, om je te bekijken, omdat je misschien iets geeft of gewoon omdat ze rennen erg tof vinden. Maar het is echt bewonderenswaardig hoever ze je moto kunnen volgen.

Sowieso kreeg ik op mijn moto verschrikkelijk veel te zien, mijn driver kende de weg heel goed, wat resulteerde in 'korte routes' door bananenplantages en over bijna onbegaanbare stukken weg.

Ik wist niet dat je ín bananenplantages kon rijden, laat staan leven. Wat van de buitenkant lijkt op een groot stuk bananenbos, één plantage, van bijvoorbeeld een rijke boer, blijkt 'van binnen' totaal anders te zijn. Het bos bestaat uit zandpaadjes van 50 cm breed, met om de 5 meter een hutje van houtjes, stro of aarde. Deze families hebben een klein stukje grond om hun huis waar tig bananenbomen staan en in de schaduw van de bomen groeien bonen (bruine boon-achtige soort). 'Subsistence agriculture' oftewel dat wat 90% van de bevolking doet, net genoeg verbouwen om te overleven. Het is een gek idee dat het leven in Kigali (900k mensen) en het leven in de dorpjes (5-30k bewoners) dus helemaal niet representatief is voor het leven zoals 90% van de bevolking dat lijdt. Zelfs als je hier bent moet je moeite doen om de extremen te zien!

Wat me dan natuurlijk wel nog even moest overkomen, is dat we midden in zo'n bananendorp een lekke band kregen. Mijn driver deed al de hele dag zijn best om het mij naar mijn zin te maken dus hier baalde hij flink van. Dat hij zijn best deed had te maken met de deal die ik met hem had. Voor 2 dagen, zou hij per dag 5000 franc (7,25€) verdienen + benzine kosten (2,75€ p dag) krijgen, op een gemiddeld maand inkomen van 50 000 franc reden genoeg om je best te doen! Maar goed, met al zijn goede bedoelingen rent hij er dus vandoor met de moto (lekke band). Ik bleef verbaasd achter omdat ik niet zo goed wist wat ik er mee aan moest, hij ging zonder waarschuwing of overleg wegrennen.. lekker! Maar vervolgens realiseerde ik me dat hij het op een sprinten had gezet omdat ie mij niet wilde laten lopen en dus zo snel mogelijk naar een fietsenmaker wilde en daarna mij weer op te halen... Het leek mij alleen niet zo'n goed plan om met mijn tas en witte huid daar tussen de bananenbier (Urwagwa)-drinkende arme boeren te blijven staan wachten. Dus ik ren achter mijn mototje aan, helmpje in de hand, beetje beduusd, langs alle stomverbaasde rwandezen. Waarschijnlijk had minstens de helft (in dit gebied is sowieso 49% van de bevolking <15 jaar) nog nooit een blanke gezien, laat staan op deze manier... ;)

Gelukkig moest het echte avontuur nog beginnen, na 20 minuten kwamen we namelijk bij iets wat je een dorpje mag noemen (15 huizen) mét een fietsenmaker! Fietsenmaker wil hier zeggen iemand met tig fietsen om zich heen (onderdelen) en een zaag + een heet goedje wat gaten dichtmaakt (oude banden?). In dit dorpje had ik na wat zinnetjes Kinyarwanda ook tenminste 50 mensen om me heen. 2 van hen waren studenten en waren dapper genoeg om in het frans mij eens goed aan de tand te voelen over hoe het nou echt zit met de Bazungu. De meeste 'witten' die in Musanze komen, komen namelijk voor de gorilla's of andere touristische attracties. Vandaar dat ze het idee hebben dat wij oneindig veel geld hebben (we hebben het fenomeen geld hier immers geïntroduceerd zo'n 100 jaar geleden) en dat wij in Nederland geen arbeid of landbouw kennen. We leven van allerlei handige, duistere en illegale dingen (mineralen, slaven, plantages, banken etc. etc.). De stemming was in het begin vooral nieuwsgierig maar naarmate duidelijk werd dat ik niet kwam om iedereen geld te geven en dat we in Nederland ook veel aan landbouw doen (koeien, aardappels en maïs doen hier een belletje rinkelen) sloeg de sfeer om. Een mix van jaloezie en venijn begon de boventoon te voeren in vragen. Gelukkig kon ik me af en toe verbergen achter het 'ik begrijp het niet', in het Kinyarwanda. In ieder geval lang genoeg totdat onze band weer gefixed was en we weer verder konden door de bananendorpen, over bergpaadjes bestrooid met vulkanisch gesteente, op weg naar mijn interviews.

Uiteindelijk viel het nog prima mee om alles in het Frans te doen, het is wat lang geleden maar na het opzoeken van de goede vervoegingen van wat belangrijke werkwoorden weet ik me inmiddels goed te redden in het Frans.

Als afsluiting van 2 vermoeiende weken is het gelukt om samen met de Utrechtse studenten die ik in Cyangugu had ontmoet een safari te maken in Akagera Park! Ongelofelijk gaaf om te zien hoe anders het klimaat daar is, de bomen, de grond, het uitzicht en zelfs de heuvels zijn daar totaal anders dan de rest van Rwanda, ondanks dat het op maar 70 km van Kigali ligt. Het is heel onwerkelijk om achterin een pick up over een savanne vlakte te rijden / stuiven en dan ineens oog in oog te staan met een Giraffe of een kudde impala's (soort Antilope). Om vervolgens 's avonds kennis te maken met het andere uiterste van Rwanda, Akagera Game Lodge. De foto's van het resort zijn foto's van de game lodge, een hotel zo luxe en verzorgd dat het volkomen in strijd is met alle andere impressies van Rwanda tot nu toe. Bovendien werden we 's avonds uitgenodigd om met zijn 7'en daar te komen eten & drinken op kosten van de eigenaar. Wat opzich een grappig verhaal is. In Rwanda is het vrij normaal dat mensen je aanspreken 'hello how are you my friend' en vervolgens een redelijk superficial gesprek met je beginnen. Ook de eigenaar begon in het engels tegen Mirte, Mara en mij te praten. Mirte & Mara kwamen alleen net terug van 1,5 uur autorijden (benzine!) en hadden dus niet zo heel veel behoefte aan wat social chit-chat. Ik probeerde nog snel wat Kinyarwanda, gewoon omdat de reacties altijd erg enthousiast zijn, maar was eigenlijk ook van plan om daarna door te lopen. De man wilde daarna weten of we hier sliepen en of we er vanavond kwamen eten. Waarop de 2 meiden eventjes afrekenden met het 'Een-muzungu-heeft-teveel-geld stigma' door te antwoorden dat dat niet kon omdat het te duur was (t.v.g. Voor 7000 fr kun je daar goed eten & drinken, wat 10€ is, net iets duurder dan een studenten daghap in Nederland!!). Vervolgens vertelde de man ons dat hij de eigenaar was van de lodge en dat we vanavond konden eten met zijn neefje. Sterker nog, er werd voor ons allerlei moeite gedaan om ons na sluitingstijd nog naar de camping te brengen met een 'escorte', en we werden geholpen met het vuur en de tenten. Beetje decadent, maar wel lekker.

Foto's van de zonsopkomst op Zondagmorgen staan hieronder, en volgens mij zeggen ze genoeg? Een fantastisch uitzicht over het meer, waar wolken nog laag bij het moeras hangen, en achter de heuvels (Tanzania) komt de zon op... imagine de geluiden!!

De 2e dag hebben we iets minder wildlife gezien, wat nijlpaarden, boze buffel-ervaring (onze driver was erg bang van hem..) en een paar kudde's antilopen en zebra's. Het was vooral weer erg leuk om uitzichten en speciale planten / vogels te spotten.

Ik laat de foto's de rest van het verhaal vertellen, moet namelijk nu weer aan de slag met het maken van mijn draft rapport. De eerste resultaten zijn interessant en steeds meer kom ik erachter wat ik nog meer had willen vragen en willen weten.. Hetzelfde geldt voor Cordaid, ze zijn op basis van hun ervaring met mij ook erg benieuwd naar andere studenten die geïnteresseerd zijn om hier een onderzoek te doen voor Cordaid Rwanda. Dus als dat je aanspreekt kun je me een mail sturen?

Ciao!

Jorn

By the way, de 2e foto is te danken aan Roald.
Maar ik kan me hier heel goed voorstellen wat ze bedoelen met het bordje :')

Eindelijk, de foto's

>

Natuurlijk wordt enige uitleg verwacht...
maar die krijg je in Nederland ;)

Even wat tips voor de beginners:

- Op een foto klikken -> groter exemplaar krijgen.
- Koffie groeit als een besje aan een plant
- Alles wat erg blauw is -> lack kivu.
- Alles wat geasfalteerd is -> snelweg.
- Alles wat niet niet geasfalteerd is maar ook geen grote puinhoop -> grote weg.
- Alles wat er uit ziet als een woeste modderstroom -> normale weg buiten het dorp.
- Kleine hutje met motor en auto -> slaapplaats / woning van een 'guard'.
- Theevelden glimmen heel erg groen in de zon. Gifgroen.

Foto's

Foto's!

Afgelopen weekend heb ik bij toeval 4 Nederlanders ontmoet in Cyangugu, de eerste 'andere' Nederlanders die ik hier ben tegen gekomen. Alle 4 studeren ze IDS in Utrecht, ben even kwijt waar het precies voor staat maar het is een master gericht op sociologie en economie in ontwikkelings landen. Eigenlijk was het mijn bedoeling om het weekend te besteden aan het analyseren van de eerste onderzoeksresultaten uit enquêtes en interviews. Bovendien moet ik beginnen aan mijn 'eindrapport' omdat de deadline voor de draft versie al dit weekend is.

Gelukkig hadden de Nederlandse studenten, Mac, Myrte, Mara en Roald een beter alternatief voor me. Zij waren hier om het Nyungwe Forest te bezoeken voor een nature-hike. Het bos waar de chimpanzees en andere apen leven. Jammer genoeg bleek dat onze informatie vooraf verouderd was of in ieder geval anders geïnterpreteerd moest worden. Vooraf dachten we namelijk dat het maximaal 20$ zou kosten om het park binnen te gaan, maar de parkwachters waren er van overtuigd dat de prijs voor ons 50$ is. Met zijn 5'en 250$, een hoop geld wat we niet bij ons hadden. We hebben nog wel van alles geprobeerd om toch een route te mogen doen voor 20$. Jammer genoeg hielp het niet veel, 'Rwanda is een land van regels en zonder corruptie', tja.. so be it. Al met al heeft het park dus een promopraatje van mij en 100$ van ons misgelopen. 'Rwanda is een land zonder gezonde flexibiliteit' zullen ze bedoelen ;)

Gelukkig hebben we toch een aap kunnen verleiden met een stuk appel waardoor mijn 'foto-van-een-aap-missie' toch nog een beetje geslaagd is. Bovendien was de dag ondanks de kleine deceptie wat mij betreft geslaagd!
Hopelijk lukt het nog om voor ik hier weg ga naar Akagera te gaan. Een safari regelen in Akagera is niet heel duur, maar het vinden en organiseren van vervoer naar Akagera is erg moeilijk. Gelukkig heb ik dankzij Mara, Myrte, Mac en Roald een beetje hoop gekregen om mogelijk iets te organiseren binnen nu en 2 weken. Het lijkt me echt heel gaaf als dat lukt, de verhalen die ik heb gehoord over de zonsopkomst, de enorme dieren (giraffes, olifanten, nijlpaarden etc.) en de savanne achtige omgeving hebben me heel benieuwd gemaakt :)

Ik hou het dit keer een beetje kort en laat het vooral bij foto's van het woud, Lake Kivu , koffieplanten, theevelden en Congo.

Ciao!

EDIT:

GRrrrr internet is hier te sloom om foto's te uploaden. Heb een aantal mooie foto's maar helaas kunnen ze niet uitdrukken hoe ongelofelijk mooi het hier soms kan zijn.

Vandaag ben ik bijvoorbeeld een stuk richting Kibuye gereden en de bergen, de planten, de weg, het uitzicht op het meer ... alles maakte enorm veel indruk. Ik denk dat we in Europa niet zo'n natuurlijke en mooie omgeving hebben of ooit zullen hebben :)

Forens in Rwanda.

Na mijn weekend weer in Kigali te hebben besteed, ben ik inmiddels weer in Cyangugu. Het klimaat en de natuur zijn hier heel anders. In Kigali is er minder regen, meer smog, meer mensen en meer zon. Terwijl in Cyangugu het klimaat tropisch is, zon overdag regen in de namiddag en nacht. Dat maakt Cyangugu een stuk groener en 'wilder'. De economische verschillen zijn ook groot. In de hoofdstad zijn er veel mensen die nog een redelijk leven kunnen hebben, maar in Cyangugu is er de armoede van 'het platteland' al is het hier dus alles behalve plat. Mensen hebben een paar bananenbomen en in de schaduw van deze bomen groeien de bonen. Geld hebben ze nauwelijks, ze ruilen bananen tegen suiker of bonen voor wat fruit. Daarnaast zijn er veel jongeren die wat miniscule handel drijven, wat rot klusjes opknappen of met een fiets een taxi-bedrijfje hebben. Dat maakt het leven voor mij ook wat moeilijker. Het is overdag nagenoeg onmogelijk om wat brood of water te kopen. Er zijn in de nabijheid van mijn kamer of het kantoor nauwelijks shops. De winkeltjes die er zijn verkopen geen brood of fruit alleen wat water en dergelijken. Ik moet dus goed inplannen wat ik overdag wil eten en dit van tevoren inkopen op de markt. Dat inkopen op de markt is hier in Cyangugu een hele happening, ik kan bijvoorbeeld niet mijn portemonnee trekken. Dat heb ik al direct de eerste week afgeleerd, als je namelijk je portemonnee trekt zijn er direct letterlijk 10 mensen die hun hand ophouden of proberen te kijken hoeveel je er in hebt zitten. Zelfs als je maar 2 briefjes van 1000 hebt (1 euro is 715 franc) verwachten de mensen dat je het wil delen. Om wat fruit te kopen, wat hier trouwens goddelijk is, super vers en heel goedkoop, stop ik dus losse briefjes van 100 in mijn broekzak, zodat het niet zo'n aandacht trekt. Het fenomeen 'een portemonnee hebben' is hier erg decadent dat betekend dat je zoveel geld hebt dat je het moet opbergen op een speciale plaats... Bovendien heb je geld besteed aan een 'luxe artikel' namelijk iets wat je niet kan opeten. Wat ik ga missen in Nederland is de mogelijkheid om een kilo passievruchten en een kilo bananen te kopen voor in totaal 500 franc (0,80€)! Okay moet er wel behoorlijk voor pingelen, ze verwachten dat je als Muzungu wel zo'n 1000 franc wil betalen, maar dat maakt het extra interessant. Er is nogal wat Kinyarwanda (lokale taal) en overtuigingskracht voor nodig om de normale prijs af te krijgen. :)

Iets wat ook anders is in Cyangugu is het lopen naar mijn 'werk'. In Kigali kun je redelijk anoniem over straat maar in Cyangugu willen ze allemaal een praatje met je maken. Ik groet hen in de lokale taal 'Maramutze' (goedemorgen) waarna ze direct vragen hoe het met me gaat, 'Amakuru'. Natuurlijk is het antwoord altijd (ook de erg arme mensen) 'Nimeza' (het gaat goed!). De tweede vraag die ze me stellen, Mzungu ashaka ichi? (Witte vreemdeling waar ga je heen?) Waarop ik antwoord dat ik naar mijn werk ga. Dit antwoord wordt ontvangen met een laag brommend 'Eeeyyh' (aha, ja, mmm, okay zoiets) waarna ze direct vragen of ik de 'Patron' ben op het werk. Ongeacht hoe duidelijk ik uitleg dat ik een student ben en dus niet de baas of verantwoordelijk voor het werk, gaan ze er van uit dat ik als witte de beslissingen daar maak. De derde vraag is dan dus ook 'Donnez moi travaill' (Geef me werk)... Pas als duidelijk is dat ik dat niet wil of niet kan gaan ze door naar de volgende vraag: Kan ik met je mee naar Europa.
Helaas gaan vrijwel alle gesprekken hier op deze manier. Zelfs mensen met een baan(tje) willen mijn telefoon nummer of E-mail adres en noemen me 'vriend' of 'brother'. Daarmee verwachtend dat ik ze aan een goed leven ga helpen... Het kan nogal op de zenuwen werken als daadwerkelijk iedereen met wie je in gesprek gaat inderdaad uit is op een gunst. Is het dan niet mogelijk om vrienden te maken in Cyangugu??

Gelukkig gaat het er op mijn office relaxter aan toe, de Rwandezen zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Ze hebben een prima salaris en hebben dus niet de behoefte om direct meer te willen. Maar het is wel duidelijk dat ze met de behulpzaamheid proberen duidelijk te maken dat ze goed werk leveren en dat ze het dus verdienen om hun baan te behouden. Cordaid stopt in 2008 met de financiering van Cordaid Rwanda, dus voor hen staat er nogal wat op het spel om hun 'goede leven' te kunnen behouden na 2008.

Een heel ander onderwerp, ik geloof dat ik al eerder heb genoemd dat het leven hier in Rwanda, maar volgens mij in heel Afrika, een stuk harder is. Een leven van een mens, maar helemaal van een dier is hier weinig waard. Misschien met de redenering dat het al moeilijk genoeg is om zelf een goed leven te hebben? Of misschien met de gedachte dat als er iemand overlijdt er ook weer een baan vrijkomt? Ik weet niet hoe het komt maar het is een feit dat mensen hier elkaar heel hard kunnen behandelen. Zelfs zusters en doktoren in ziekenhuizen zijn niet intrinsiek gemotiveerd om andere mensen te helpen of beter te maken. Dat maakt dat motivatie hier een groot probleem is.

Honden hebben het hier nog zwaarder, er zijn er weinig omdat het leger straathonden 's nachts doodschiet, maar de honden die er zijn worden geslagen door de kinderen en geschopt door de volwassenen. Een van de meest wrede ervaringen heb ik gehad op de terugreis van Cyangugu naar Kigali per bus. Ik zat voor in de bus dus kon goed zien hoe er voor ons een hond wilde oversteken, de buschauffeur zag hem al van ver aankomen. Desondanks nam hij geen snelheid terug, toeterde niet, en op het moment dat het eigenlijk al te laat was remde hij niet eens. Met als gevolg dat de hond kansloos was en vlak voor mijn ogen een grote 'knal' volgde. Voor mij was het heel vervelend om te zien hoe de hond aan zijn einde kwam, maar voor mijn medepassagiers was het blijkbaar een groot vermaak. Sommige begonnen zelfs te applaudisseren van opwinding of goedkeuring!! De buschauffeur kon het allemaal niet zoveel schelen, zelfs de schade aan zijn bus of de eventuele aanstootgevende 'kleur' van zijn bumper deerde niet. Hij reed door alsof er niets aan de hand was, geen moment dat ik het idee had dat hij het ook maar een beetje vervelend vond (zelfs niet voor zijn bus...). Bah.. Ik weet niet of ik het al eerder had verteld maar iets vergelijkbaars heb ik meegemaakt met een oude dame die een blik melkpoeder had gestolen uit een supermarkt. Melkpoeder is hier heel populair en duur (3000 franc, 4 euro, voor een blik) dus het was niet uit 'honger' maar dan nog... de bewakers en het winkel personeel stonden zonder schaamte de oude dame af te tuigen en de klanten stonden vol plezier te klappen en te joelen vanwege het spectakel. Niemand die ook maar een beetje medelijden had met haar of een 'eerlijk proces' belangrijk vond.

Gelukkig staan er tegenover deze nare meedogenloosheid ook genoeg heel positieve ervaringen. Bovendien kan ik het accepteren dat het onderdeel van de 'totaal ervaring' is en hoe vervelend ook het maakt mijn belevenis hier wel intensiever. Al met al heb ik hier toch een hele leerzame en mooie tijd in Rwanda. Zeker in Cyangugu, ondanks het ijskoude water en het tekort aan eten :)

Ik waardeer trouwens enorm dat jullie mijn weblog volgen, al dan niet begeleidt met een reactie! Ik hoop dat ik thuis inderdaad een aantal interessante foto presentaties kan geven... En uiteraard hebben jullie nog een aantal sterke verhalen van mij tegoed!! :)

Groeten, vanuit een schitterende provincie onder de evenaar!

B.t.w. Wist je dat voetbal hier razend populair is? Niet om zelf te doen maar om te kijken.. Mensen vragen vrij om een interessante wedstrijd uit de Engelse of Spaanse competitie te kunnen zien. Hotels en bars hebben daarom altijd een aantal grote tv's waar het dan op wedstrijddagen bomvol is. Onder het genot van zelfgebrouwen bananenbier worden dan teams van Arsenal, Chelsea of Liverpool aangemoedigd. Manchester United is hier een beetje uit den boze omdat in Uganda dat de meest populaire club is.. dus dat is niet meer origineel ;)

Bovendien pleit het hier dus voor je als je weet wat er gebeurd is in de Engelse competitie want als je dat weet betekend dat je ofwel de tv hebt gekeken ofwel een krant of radio hebt.

Cyangugu

Cyangugu

Eindelijk is het er dan van gekomen om naar Cyangugu te gaan, vanuit Kigali is dit een trip van 6 uur. Ik wilde dus niet 2 dagen reizen voor 'niets'. In Kigali bleek er genoeg (lees: teveel) te bestuderen over contracting. Inmiddels ben ik zelfs een beetje van zijde gewisseld. Vooraf aan mijn trip naar Rwanda was ik er van overtuigd dat Performance Based Funding de aanpak van de eeuw is. Inmiddels zie ik voor mijn gevoel scherp. Sterker nog, scherper dan de meeste betrokken. Ik ben onafhankelijk en heb dus geen extra baat bij het 'slagen' van PBF. Gaandeweg verbaast het me ook steeds meer hoe positief literatuur is over PBF en rijzen er bij mij juist alleen maar vragen. Een mooi voorbeeld is het volgende 'experiment' van de wereldbank en de overheid, 2 gerenormeerde partijen dus. Om te controleren hoe PBF werkt ten opzichte van 'input-based'(gewoon het geld geven, zonder eisen) financieren zijn er 2 provincies uitgekozen. Beide provincies krijgen evenveel geld en salarissen, alleen de manier van financieren verschilt. Het stomme is echter dat PBF in de gebruikte vorm een veel grotere hervorming van het gezondheidssysteem heeft veroorzaakt dan alleen 'prestatie contracten'. Ik zal hier vooralsnog niet te diep op in gaan, maar kort gezegd:

Om PBF in banen te leiden is er een enorm technisch team nodig, bestaande uit doctoren, dure consultants, project leiders etc. etc. In totaal gaat het om een team dat op jaar basis zo'n 750 000 euro kost, per inwoner van Cyangugu ongeveer 1€ per inwoner.
Op een experiment dat per inwoner zo'n 2$ dollar investeert is dit nogal een significante invloed. Voor mij genoeg reden om vraagtekens te plaatsen.

Een ander voorbeeld is de stelling dat PBF kwaliteit verbeterd. Kwaliteit is een gruwelijk breed begrip. Voor professionals kan kwaliteit b.v. een goede diagnose met een snelle en juist uitgevoerde behandeling zijn. Voor patiënten is kwaliteit gerelateerd aan wachttijd, prijs, service, vriendelijkheid en het aantal mensen dat op 1 kamer slaapt. Voor mij is kwaliteit een duurzame verbetering in het management van een ziekenhuis op gezondheidscentrum. Management in de zin van, hoe komen beslissingen tot stand, hoeveel mensen worden hierbij betrokken, welke percentages van het budget worden besteed aan opleiding van personeel of investeringen in hulpmiddelen en instrumenten.

Kwaliteit is dus niet eenvoudig te meten, en daarom doet het soms pijn aan de ogen om te zien dat het begrip wordt gegeneraliseerd tot een waarneming als: “Ja de kwaliteit van de gezondheidszorg is gestegen, het personeel is meer gemotiveerd om 'klanten' te winnen en is daardoor vriendelijker voor de patiënten”.

Wat minder pijn doet aan de ogen is het prachtige meer Kivu, met dieptes tot 480m en een inhoud van 333km³ behoort Lake Kivu tot de top 20 van meest diepe en volumineuze meren in de wereld.

Heel Rwanda ligt tenminste boven de 1000 meter, in het westen van Rwanda (waar ik nu ben) is het helemaal bergachtig met een gemiddelde hoogte van zo'n 2000m (gok ik). Rwanda heet niet voor niets het land van duizend heuvelen. Overigens zeggen de Rwandezen direct, met enige zelfspot, 'het land van duizend problemen'. Trouwens, wist je dat de zon, de maan en de sterren er hier heel anders uitzien? De maan heeft de vorm van een baby bedje (horizontaal maantje) en de sterren zijn omgedraaid tenopzichte van Europa. Rwanda ligt onder de evenaar, en dat verschil merk je ook echt. De zon komt gewoon op in het Oosten en gaat ook weer onder in het Westen. Maar de baan die de zon beschrijft is andersom ten opzichte van wat wij gewend zijn. In de middag staat de zon vrij strak recht boven Rwanda, maar neigt iets naar het Noorden. In Europa staat de zon in de middag in het zuiden. Heeft al een aantal keer leuke discussies opgeleverd toen ik er van overtuigd was dat iemand me de verkeerde weg wees (ik wist zeker dat ik ergens in het zuiden van Kigali moest zijn...).

Okay, terug on-topic, ik ben eindelijk in Cyangugu. De busreis erheen was lang maar zeker mooi. De thee plantages zijn indrukwekkend groen, en de uitzichten over de heuvels zijn echt indrukwekkend. Bovendien gaat de 'grote weg' dwars door National Park Nyugwe, het tropische regenwoud waar de chimpanzees leven. Af en toe zaten er dus ook een paar aapjes langs de weg. Helaas zijn er langs de grote weg niet heel veel dieren te zien dus een echt regenwoud gevoel kon ik er nog niet bij krijgen. De mist en de enorme bomenmassa zijn zoals je ze op tv ziet, dat maakt de eerste paar minuten nogal onwerkelijk. Zeker ook omdat het woud zo plotseling begint (alle heuvels voor de grens van het National Park zijn bezet met thee velden...).

In vergelijking met Kigali en zelfs met Ruhengeri is Cyangugu wat primitiever, het is een klein dorpje pal tegen de grens met Congo. (Ik kan vanaf mijn kamer stenen gooien in Congo....) Wat mij vanmorgen dan ook weer eens deed beseffen hoe vreemd het is dat ik in mijn eerste week Kigali 'onder ontwikkeld' kon vinden, haha! (Ik mis de mini-shops en het verkeer!) De douche hier was ijskoud, in kigali is het water altijd tenminste een beetje lauw... maar hier pompen ze het water rechtstreeks uit het bergmeer, als ze het dan nog niet een beetje extra voor je afkoelen zodat je goed wakker bent :/

Bovendien was de constructie nogal klein (mijn hoofd stak boven het deurtje uit en de douchekop was ter hoogte van mijn borst..) waardoor ik tijdens het aankleden letterlijk een koude douche kreeg omdat ik perongelijk tegen de douchekop stootte (daar zit de aan /uit hendel) nice... kleren nat, ik wakker... :/

Vanmorgen viel me op dat er voor mijn kamer continu mannetjes in overal met kruiwagens liepen. Na deze onafgebroken stroom even bestudeert te hebben bleek dat ze een vrachtwagen aan het uitladen waren en de inhoud per kruiwagen over de grens brengen. De stroom van kruiwagens doet denken aan Lemmings en als ik zulke baantjes zie dan vraag ik me af of we in Nederland nog wel weten wat rot banen zijn. Deze mensen lopen voor zo'n 40€ per maand (de ondergrens voor belasting) met krakkemikkige handkarretjes (ijzeren wiel, slechte constructie etc.) 8 uur per dag door de modder met een gewicht van zo'n 40 kilo per lading. Dag in, dag uit.

Maar goed, waarom laden mensen vlak voor de grens (500 meter) een grote vrachtwagen uit als die ook gewoon kan doorrijden?? Na navraag bleek dus dat het goedkoper is om een zwerm mensen dit handmatig te laten doen dan in 1 keer een hele vrachtwagen over de grens te rijden. Bijna te wrang voor woorden toch? Waar we in Europa de rot baantjes proberen te versimpelen met machines, auto's en robots proberen ze in Afrika het werk uit handen te nemen van zulke middelen om het maar zo goedkoop mogelijk te maken.. :'(

Vandaag ga ik mee met het team hier om een health centre te bezoeken, ik zal jullie zo snel mogelijk updaten met wat foto's van het meer en nog wat meer ervaringen hier.

Ciao!!

Foto's met een afrikaans tintje

Een aantal foto's waar ik behoorlijk mijn best voor heb moeten doen!
De kinderen, soms ook volwassenen, denken namelijk dat je geest in de camera gaat. Het kleinste jongetje (wat als verbaasd stil staat terwijl zijn vriendje weg rent) is niet zo bang voor de camera en geinspireerd door zijn interesse wilden zijn maatjes daarna zelfs knokken om een plekje voor de camera! (zie de foto met 3 kinderen waar 1 iemand in zijn wang geknepen wordt..)

Binnenkort weer wat nieuwe verhalen.

Ciao!

Ruhengeri

Hey!

Op advies iets kortere posts, maar met een iets kortere interval.
Gisteren ben ik dus naar Ruhengeri gegaan, de drie vulkanen in het noorden van Rwanda. Ruhengeri is de tweede of derde stad van Rwanda, maar lijkt totaal niet op Kigali. De stad is veel dorpser ingericht en de mentaliteit naar buitenlanders is berucht. De dorpse uitstraling merk je aan de primitievere wegen, wel asfalt maar slechter onderhouden en minder goed nagedacht over de afvoer van water (met de regen hier... serious issues). Bovendien zijn er veeeel minder billboards en auto's, mensen lopen wat vaker op blote voeten (in Kigali heeft vrijwel iedereen schoenen) en een populair vervoersmiddel is de fiets. In kigali zie je nauwelijks fietsen, behalve in de meer buitenaf gelegen wijken.

Helaas is Ruhengeri niet zo toegankelijk als een toeristisch oord in de westerse wereld. Je moet aardig je best doen om een mooi uitzicht op de bergen en het landschap te krijgen (hotels binnen wandelen e.d.) en iets als een informatiecentrum (over de gorilla's) is er wel... maar zou eigenlijk niet zo mogen heten! Het karisoki research centre, waar het onderzoek naar de gorilla's wordt gedaan, is niets meer dan een huisje en zelfs de deur is gesloten en pas na wat overtuigingskracht (we zijn van een westerse krant) mochten we binnen...

Al met al viel het dus een beetje tegen, geen beest gezien. De trip naar de vulkanen was desalniettemin een verademing, het landschap is zo anders! Bovendien heb je er niet de rode klei & stofwolken zoals in Kigali, het is wat grauwer door het gruis van de vulkanen.
Ik zal morgen wat foto's uploaden.

Ik had al eerder gezegd dat het hier in Kigali niet moeilijk is om Rwandezen te ontmoeten die succesvol zijn. Zo ben ik gisteren ook 'Antoine' tegen gekomen, hij bleek de directeur te zijn van Nil in Rwanda en Burundi. Nil is een groot watermerk, een beetje zoals Spa. Grappig detail is dat hij in Enschede gestudeerd heeft (Civiele Techniek met als specialisatie water management). Hij was dus helemaal lyrisch dat ie iemand in zijn land tegen kwam die ook uit Enschede komt :) Met als gevolg dat ie dus direct mijn telefoon nummer e.d. wilde haha.
Het is een interessante man, ik heb al vaker hier nagedacht over water. Hoe kan het dat een stad waar 900 000 mensen leven wel tapwater heeft maar geen goede faciliteiten om dat water te behandelen (desinfecteren o.i.d.) zodat het drinkbaar is??
Naar aanleiding van een artikel, 6 Februari TNO, over het zuiveren van zeewater (1 m^3 voor 0,30€) heb ik TNO ook maar even ge-emaild of zij ook hebben nagedacht over toepassingen in ontwikkelingslanden... De reactie die ik hier op kreeg van TNO was heel uitgebreid, maar ik zal jullie details besparen :) Misschien dat ik mijn waterplannen nog eens kan bespreken met Antoine en dan zal ik de uitkomsten een beetje samenvatten.

Geiten
Tot slot nog een grappig verhaaltje over goed bedoeld ontwikkelingswerk in Rwanda.
Vorig jaar was er hier een rijke italiaanse zakenman die graag wat wilde doen voor rural Rwanda. Zijn plan was dus om 10 000 geiten te kopen en 2000 boeren verspreid over Rwanda ieder 5 geiten te geven. Zijn redenatie was dat als je begint met het fokken van 5 geiten je na een jaar of 2 zo'n 10 geiten kan hebben en na een jaar of 5 een stuk of 20 geiten. Genoeg om wat kaas, melk en vlees van te produceren of om de baby geitjes te verkopen.
Een geit kost hier zo'n 10$ dus met zijn investering van 100 000$ zou hij zo'n 2000 families een leuke toekomst kunnen geven.
In theorie dus een duurzaam project, bovendien ook op de juiste doelgroep, de extremily poor.
Toen hij na 1 jaar terug kwam om te kijken hoe het met de geitjes was, zag hij dat de famillies nu niet 8 tot 10 geiten hadden. Of hier en daar een kleine ambachtelijke kaas productie. Nee, de boeren hadden nog maar 2 of 3 geiten. In plaats van ze te fokken gingen ze ze verkopen voor geld of gewoon opeten omdat ze niet wilde wachten tot volgend jaar, ze hadden nu honger.
Eigenlijk is dit natuurlijk heel triest de investering werd behandeld als een aardig cadeautje in de vorm van eten in plaats van als een mogelijkheid om een stabiel leven te bouwen...
Maar omdat het zo'n typisch afrikaanse houding is, is het ergens ook weer heel grappig :')

Afrika!

Going 'in the field'

Inmiddels ben ik 3 weken in Rwanda en het gaat goed!

Ik zie er wel tegen op dat Chris 20 February weer terug naar Duitsland gaat. Ik heb mijn best gedaan om de afgelopen 3 weken zoveel mogelijk nieuwe mensen te ontmoeten. Het blijft alleen erg lastig om westerlingen te ontmoeten van mijn leeftijd. Afrikanen van mijn leeftijd dat lukt wel, alleen blijven die gesprekken vaak beperkt. Ofwel iemand heeft een sterke mening over de politieke situatie in het land, ofwel iemand heeft totaal geen eigen mening. En eigenlijk in geen enkel geval kun je gewoon makkelijk praten over leuke dingen. De enige Afrikaan met wie ik serieus en niet-serieuze onderwerpen kan bespreken is Serge, de eigenaar van restaurant Papyrus. Al is hij wel al in een andere fase van zijn leven, hij is getrouwd en werkt bijna permanent. Gelukkig is zijn Engels prima, in tegenstelling tot 90% van de Rwandezen, dat maakt het ook al wat prettiger om met iemand om te gaan.

Gisteren is er een Nederlandse consultant gearriveerd in Rwanda, zij werkt deze week op het Cordaid kantoor, daarna gaat ze 2 weken field study doen. Ze is halverwege de 50 en gaat evalueren in hoeverre de gerapporteerde resultaten van Cordaid Rwanda in lijn zijn met de werkelijkheid en de vooraf gestelde targets. Het is eigenlijk wel een verademing om weer eens een beetje Nederlands te kunnen praten!

Afgelopen week heb ik mijn research proposal voltooid en deze week ben ik begonnen met het opstellen van een plan hoe een aantal stellingen te kunnen bewijzen. Performance Based Funding is bedoeld om 3 dingen te bewerkstelligen, namelijk 1) Verhoogde motivatie van personeel 2) Verbeterde transparantie van werk en resultaten 3) Betere kwaliteit van management en management beslissingen. Als deze 3 zaken gerealiseerd worden leidt dat tot een betere planning & control cylcus, hogere productiviteit, lagere kosten, verhoogde kwaliteit van diensten en verbeterde capaciteit van health centres. Deze verbeteringen leiden op hun beurt weer tot de ultieme doelen: Duurzame verbetering van het gezondheidssysteem, verhoogde toegankelijkheid zowel financieël als geografisch en een versterkte invloed van de populatie op de kwaliteit van health services.

De theorie is dus goed, maar mits slecht geïmplementeerd kan het in de praktijk zelfs averechts uitpakken. In Cyangugu zijn goede resultaten geboekt en deze resultaten liggen ten grondslag aan een grote herorganisatie van landelijk beleid op het gebied van gezondheidszorg. Mijn onderzoek gaat zich erop richten om te kwantificeren in hoeverre PBF heeft bijgedragen aan verhoogde prestaties die zijn gemeten. Er zijn namelijk een aantal belangrijke factoren waardoor prestaties zijn toegenomen zoals: De invoering van mutuelles (micro verzekeringen), economische groei, een verdrievoudiging van beschikbare middelen voor health centres, extra ingezet personeel en misschien ook wel een verschuiving van prioriteit (schijn efficiency) van normale activiteiten naar gesubsidieerde activiteiten. Het plan is om vanaf volgende week te gaan proberen wat interviews te organiseren in Cyangugu en de westelijke delen van Rwanda. Het positieve daaraan is natuurlijk dat ik nog beter de praktijk van de theorie kan onderscheiden, maar niet in de minste plaats ook omdat de west provincie met lake Kivu, Gisenyi en het Nyugmwe Rainforest behoren tot de mooiste plaatsen van Rwanda.

Jammer genoeg is het met afgelopen weekend niet gelukt om naar Ruhengeri te gaan, de vulkanen waar de Berggorilla's leven. Chris was op zaterdag ziek (van het eten) en kon dus niet mee, we hebben toen besloten om morgen, woensdag, te gaan. Dus hopelijk vanaf donderdag weer nieuwe foto's!

Dan zal ik ook even toelichten hoe het avondprogramma er hier uit ziet.. da's anders dan in Europa waar je met lekker eten, films, poker, biertjes, kampvuren, en gezellige avonden vaak niet veel te klagen hebt. Het is wat eenvoudiger, ook omdat de stad dood is zodra de zon onder gaat (19:00 GMT +2)

Ciao!

Filmpjes uit Kigali

Judith attendeerde me er op dat er op YouTube een aantal filmpjes zijn gemaakt tijdens auto of moto ritjes door Kigali.

Heel grappig om dat te zien omdat de route en de gebouwen langs de weg heel herkenbaar zijn voor mij.

Voor degenen die ook nieuwsgierig zijn:

http://www.youtube.com/watch?v=vpv0kB8MF8Y

degene die dat gepost heeft, heeft meerdere filmpjes over Rwanda.

Dag 17 in Afrika

Big Brother is watching me!

Yep, that's right. Zelfs mijn nietige weblog(je) wordt gevolgd. Sterker nog, na een ervaring van Chris ben ik er vrij zeker van dat, als ik het land niet binnen 24 uur wil moeten verlaten, ik mijn spannende verhalen over de politiek, democratie, hervormingen, kranten, propaganda etc. moet bewaren tot thuiskomst. Een kleine toelichting is op zijn plaats maar het beestje direct bij de naam noemen doe ik niet. Chris, mijn Duitse maatje hier, is echt een journalist, hij schrijft artikelen over Rwanda voor een Duitse krant. In zijn stellingen, meningen en artikelen heeft hij een vrij kritische houding bovendien kan hij nogal direct zijn. Ook ik ben kritisch ingesteld, t.o.v. mijn waarnemingen en naar wat anderen zeggen, dus ook kritisch ten aanzien van Chris' mening. Maar goed, een kritische houding is hier noodzakelijk, Rwandezen zijn namelijk erg goed in 'keeping up appearances' waardoor vrijwel alles hier een dubbele bodem heeft. Chris is enorm geïnteresseerd in de overheid, de politiek en de Rwandezen, alleen is hij in zijn enthousiasme ook erg kritisch ten aanzien van de overheid hier, zowel in zijn gesprekken als in zijn artikelen. Dat dit in een hoofdstad van een land met een verleden als Rwanda, waar bovendien op iedere hoek van de straat een politieagent staat, niet zonder risico is.. dat spreekt voor zich. Deze week zat er een man (rwandees) namelijk letterlijk over te typen wat Chris op zijn laptop aan het doen was. Hij deed dat niet echt heel erg onopvallend, een laptop valt hier namelijk al behoorlijk op, maar als degene speciaal aan de tafel áchter je komt zitten en over je schouder meekijkt omdat zijn Duits niet zo goed is (denk ik .. :p )dan weet je dat er iets aparts aan de hand is. Bovendien heb ik daarna verhalen gehoord van mensen die hier al langer werken dat zij een collega hebben meegemaakt die binnen 24 uur het land moest verlaten. Het schijnt dat Rwanda van de Duitsers graag een techniek had willen kopen om E-mail en internet verkeer te tappen / screenen. De Duitsers hebben hier niet aan meegewerkt maar naar het schijnt was Amerika wel bereid die technologie te verkopen. Voor mij dus reden genoeg om mij even strategisch koest te houden.

Trouwens nog een ervaring in dit rijtje, afgelopen weekend waren we door een aantal Amerikanen uitgenodigd voor een feest bij iemand thuis. De avond voor het feest zijn we met 6 mensen wat gaan eten een van de mensen aan tafel is een Amerikaanse die als enige blanke deel uit maakt van de staff van de president. Zij bemoeit zich met de speeches van de president. Tijdens het eten waren we (chris en ik) naar mijn mening niet kritisch, maar vooral nieuwsgierig bovendien was het gewoon een gezellig, niet overdreven leuk, etentje. Des te verbaasder waren we dus dat we de volgende dag niet meer gebeld werden met wat info over hoelaat & waar het feest zou zijn. Andersom werd de telefoon niet opgenomen en ook op een Sms'je werd niet gereageerd... Dus het was wel weer duidelijk, zelfs een breder perspectief proberen te zien wordt niet gewaardeerd.

Emerging Rwanda, Booming Business!

Al met al hebben we die avond van het feest een toffe avond gehad omdat we toen Serge zijn tegen gekomen. Serge is een jonge Rwandees (27) die economie en management heeft gestudeerd in Congo en Rwanda. Op dit moment is hij eigenaar van een pharmacie, een zuivelbedrijf (stuk grond met wat koeien en geiten) en een restaurant. Het leuke is dat hij enthousiast werd van mijn achtergrond in Nederland (Technische Bedrijfskunde) en me dus direct heeft uitgenodigd om volgende week eens een dag met hem mee te kijken bij zijn business. Het is een hele aardige jongen, heel creatief en ondernemend voor een Rwandees en bovendien down-to-earth. Natuurlijk heeft hij me veel stof tot nadenken gegeven, hoe kan het dat je hier 3 bedrijven uit de grond stampt in 4 jaar na je studie? Ik ben nog steeds benieuwd naar zijn preciese aanpak maar wat wel duidelijk is, in Rwanda is de samenleving heel gelaagd. Zeker in de hoofdstad is er een vrij grote vraag is naar kwaliteitsproducten. (buitenlanders, veel leden van the government, rijkere rwandezen, bedrijven, hotels) Concurrentie is klein, voor een stad met 720-750 duizend inwoners is het bizar dat er maar een handje vol fatsoenlijke restaurants zijn (waar je niet ziek wordt van het eten..) en maar 1 bakker die broodproducten maakt naar westerse standaarden. Als je je concurrentie te slim af bent door moderne technieken, slim management of een diepere investering, dan kun je in ontwikkelingslanden als Rwanda enorme Return on Investments halen. Als je hier een passievruchtplantage wil onderhouden 2 Ha groot, dan kost het eerste jaar je zo'n 800€ (zaden, fertilizer, grondbewerking, een gardener, e.d.) volgende jaren kost het je maximaal 100 000 Rfr, 140€, en dan heb je grond, en een mannetje dat iedere dag je grond bewaakt plus een gardener die om de zoveel tijd werk doet plus harvesting.

Dat zijn bedragen waar wij westerlingen van denken dat het om slavenarbeid gaat. Het geeft aan hoe scheef de lonen hier liggen. Iemand met een goede baan kan hier meerdere mensen het hele jaar full time in dienst hebben, zonder dat ie daar iets van merkt. En het ergste is die mensen die een stuk land bewaken voor nog geen 8 euro per maand zijn blij dat ze het werk hebben want het is 'easy money' en beter dan niets (overdag kunnen ze beetje bij beunen als timmerman).

Als het etisch verantwoord is en ik niet zou hoeven verhuizen of wonen naar een land dan zie ik mezelf in de toekomst nog wel investeren in Emerging economisch. Hoewel ik dan eerder naar wat toegankelijkere en stabielere landen zou gaan (Uganda, Tanzania) dan naar Rwanda... Het inspireert wel als je ziet dat je met creativiteit, kapitaal en 'moderne kennis' hier op een maatschappelijk verantwoorde manier een hoog rendement kan halen op je investering. Ik zeg maatschappelijk verantwoord omdat dat zeker mogelijk is. In het restaurant van Serge kunnen ongeschoolde mensen namelijk leren koken, leren omgaan met hygiëne, en dus werken aan hun eigen toekomst. Tegelijkertijd kan hij zo dus zijn eigen personeel op leiden en relatief lage personeelskosten hebben.

Sowieso is een investering in de lokale economie goed voor het land, op dit moment gaat een hoop van het geld naar import producten. De grote groep vermogende rwandeze kopen (extreem) dure import producten (zuivel, vlees, cosmetica, drank, schoonmaak middelen, etc. etc.)uit de westerse wereld en zo vloeit er dus steeds Rwandees geld weg in plaats van dat het lokaal geproduceerd wordt.

Becoming domesticated

Na zo'n 2,5 week in Rwanda te zijn kan ik niet anders zeggen dan dat ik gesettled ben. Eigenlijk tot een beetje ergernis toe zelfs! 's morgens om 6:00 op, om 7:00 beginnen en om 16:00 klaar, lunch met Chris en dan het avond programma.

Op zich natuurlijk niets mis mee, maar Kigali is een veilige stad en dingen raken vertrouwd ik ken de weg inmiddels en ik spreek zelfs wat Kinyarwanda (om de kindjes op afstand te houden, om de taxi driver te vertellen waar ik heen moet en om wat basic dingen te verstaan (begroeten, dieren, regen, zon, dat soort dingetjes). Het wordt tijd voor wat avontuur want after all dit is Afrika en niet een kantoor job in een slechte wijk van Amsterdam o.i.d. Gelukkig heb ik in de weekenden wel ruim de tijd om wat anders te gaan doen, afgelopen weekend ben ik heel even in een sloppenwijk geweest en ben ik naar het Genocide Memorial gegaan, net buiten Kigali. Voor komend weekend staat het Gorilla reservaat op het programma. Ik ga er niet naar binnen, daar heb je speciale permits voor nodig die 350$ kosten om te reserveren, maar ik ga wel kijken bij het gorilla centrum aan de voet van de berg en daarna naar een 'batcave' die grot lijkt te bewegen door de hoeveelheid vleermuizen. Ik hoop dan ook eindelijk wat échte foto's te kunnen maken want dat is hier nog niet gelukt. (Smog, regen, verboden om foto's te maken van officiële gebouwen, verboden om foto's te maken met politieagenten in de buurt...die zijn overal..)

Ik hou jullie op de hoogte, ik ben bovendien nog een update verschuldigd over mijn opdracht hier :)

In samenwerking met Christian Habineza, mijn project coördinator en Peter Bob Peerenboom, een consultant voor Cordaid op het gebied van public health funding, ben ik eindelijk gekomen tot een research topic. Nu moet Joy, mijn mentor vanuit de UT, dit nog goed keuren, maar dan kan ik daarna echt beginnen met mijn field study. Hoewel een groot deel van de tijd nog steeds literatuurstudie en dataanalyse is.

In het kort wil ik onderzoeken in hoeverre performance based funding nou inderdaad een verandering in strategie / beleid te weeg brengt en welke aspecten van PBF (quantity v.s. Quality prestatie indicatoren v.s. De bijdrage van mutuelles) essentieel zijn voor die verandering in strategie.

PBF is namelijk een techniek die veel verschillende varianten kent en ook binnen Cordaid Rwanda worden er 3 PBF's gebruikt. De bestaande literatuur (pas sinds 2002 ) beschrijft vooral de techniek en de daarna gemeten resultaten maar is behoorlijk mager in de verdediging van de kwaliteit van de output. Zeker omdat PBF gebaseerd is op een aantal prestatie indicatoren waardoor er een groot spanningsveld is tussen prestaties die gemeten & gefundeerd worden (en zelfs die worden maar beperkt gemeten door quantitatieve of qualitatieve indicatoren) en de prestaties op activiteiten die níet gemeten worden. Is er dus sprake van schijn efficiëncy? (alle aandacht is verschoven naar activiteiten die gemeten worden en de anderen zien een daling in performance)

Opdrachtomschrijving in het kort

Met andere woorden, omdat de techniek van Performance Based Funding onvoldoende is bewezen in de literatuur, wil ik me gaan verdiepen in de kwaliteit van de resultaten van PBF om zo bewijs aan te leveren dat PBF al dan niet werkt (leidt tot strategie verandering) en welke factoren hier een stimulerend / katalyserend effect op hebben. Wie weet zijn de resultaten schokkend genoeg om ze ergens te publiceren in een wetenschappelijk tijdschrift...

Ik doe mijn best, ook om jullie zo veel mogelijk te betrekken bij mijn ervaringen hier.

Niet in de minste plaats omdat ik hier de vertrouwde kring van bekenden, vrienden en familie meer mis dan 's morgens kunnen opstaan met een lange warme douche, vers brood en een glas jus.. hoewel......... hahaha ;)

Ciao!

NB:

Misschien is 1700 woorden ook wel beetje veel voor een 'update' reacties, ook over de omvang van de posts, zijn welkom! (ik zal proberen zelf ook een beetje te reageren op reacties zodat het wat interactiever wordt ;) )

2nd batch of pictures